Απόλυση σε χρόνο ρεκόρ!!!

Σεπτέμβριος του 2002. Ο προπονητής Νίκος Αλέφαντος προσλαμβάνεται από τον Φωστήρα. Τρεις ώρες αργότερα, αποτέλεσε… παρελθόν από την ομάδα, δημιουργώντας ένα απίστευτο ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα (και γιγαντώνοντας τον δικό του μύθο, βέβαια)!

Υπάρχει όμως κάποιος προπονητής που, όχι μόνο... «ισοφάρισε», αλλά ξεπέρασε κιόλας το παραπάνω ρεκόρ του θρυλικού «Αλέφα»! Πρόκειται για τον Λιρόι Ροσίνιορ (φωτογραφία), την άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία του οποίου θα σας διηγηθούμε ευθύς αμέσως!

17 Μαΐου 2007. Ο Άγγλος κόουτς βρίσκεται στα γραφεία της Τορκί, για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της. Ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Μάικ Μπέιτσον, έρχεται σε συμφωνία μαζί του, και τού δίνει τα ηνία της.

Ακριβώς δέκα λεπτά μετά (!) ο Ροσίνιορ έλυνε τη συνεργασία του με τους «Γκαλς», γενόμενος έτσι ο προπονητής με τη μικρότερη χρονικά θητεία στον πάγκο μιας ομάδας σε ολόκληρη την υπεραιωνόβια ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου! Γιατί, όμως, απομακρύνθηκε από την Τορκί;

Ο Μπέιτσον, εκείνο τον καιρό, βρισκόταν σε αναζήτηση αγοραστή για να παραχωρήσει την Τορκί. Έτυχε, λοιπόν, να τον βρει... την ώρα που έδινε τα χέρια με τον Ροσίνιορ! Ο νέος ιδιοκτήτης του συλλόγου ήταν ένα τοπικό κονσόρτσιουμ, το οποίο ανέλαβε αμέσως καθήκοντα, και το πρώτο που έκανε ήταν να τοποθετήσει τον Κόλιν Λι στη θέση του Μπέιτσον.

Ο Λι, ωστόσο, δεν ήθελε τον Ροσίνιορ για προπονητή, κι έτσι τον… απέλυσε, τι κι αν πριν από 10 λεπτά ο δεύτερος είχε υπογράψει συμβόλαιο!

Εάν, άραγε, Αλέφαντος και Ροσίνιορ έκαναν διαγωνισμό για το ποιος θα... απομακρυνόταν γρηγορότερα από τον πάγκο μίας ομάδας, ποιος θα κέρδιζε λέτε;





ΠΗΓΗ

Ο Απόλλων Σμύρνης με έμβλημα την Σβάστιγκα στη φανέλα!

Το πρωτάθλημα της Super League μόλις άρχισε. Ο Απόλλων Σμύρνης μετά από 13 χρόνια επανέρχεται στην Α’ κατηγορία και σε λίγες ώρες υποδέχεται τον Άρη Θεσσαλονίκης στην 1η αγωνιστική του Πρωταθλήματος...

Ποιοι όμως γνωρίζουν ποιο ήταν το σήμα της ιστορικής ομάδος του Απόλλωνα Σμύρνης;

Όπως μας ενημερώνει η Βικιπαιδεία, «Πρώτο έμβλημα του συλλόγου, από το 1894, ήταν οι τρεις δρομείς.

Το 1910 έμβλημα της ποδοσφαιρικής ομάδας γίνεται ο αρχαιοελληνικός αγκυλωτός σταυρός, ο οποίος θα αφαιρεθεί πριν ακόμη το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεδομένης της ήδη αρνητικής ταύτισής του με τον εθνικοσοσιαλισμό και τον Αδόλφο Χίτλερ.

Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια οι φανέλες της ομάδας γράφουν απλά ΓΣΑ (Γυμναστικός Σύλλογος Απόλλων).

Αργότερα υιοθετείται το σημερινό έμβλημα με την προτομή του θεού Απόλλωνα, εμπνευσμένο από το άγαλμα του Απόλλωνα Μουσηγέτη».

ΠΗΓΗ

Τα 10 πιο παράξενα γήπεδα

Παράξενα γήπεδα από όλο τον κόσμο, στις πιο απίθανες τοποθεσίες!

Λιγότερο η περισσότερο χρηστικά, σίγουρα όμως εντυπωσιακά εξαιτίας του χώρου στον οποίο βρίσκονται.



10. Βενεζουέλα, Καράκας Cocodrilos Sports Park : Ένα γήπεδο πολλαπλών χρήσεων, που αποτελεί την έδρα των Caracas FC και βρίσκεται διπλά σε αυτοκινητόδρομο.




9. Πορτογαλία, Μπράγκα Rocky Stadium: Ένα από τα πιο ακριβά και παράξενα γήπεδα στον κόσμο. Ο τεράστιος βράχος που βρίσκεται από πάνω του δυσκόλεψε την ανέγερσή του, που τελικά κόστισε 122 εκατομμύρια δολάρια.




8. Ιαπωνία, Οσάκα Baseball Stadium : Έχετε δει πόλη μέσα σε γήπεδο; Το balleto.gr σας δίνει αυτή την ευκαιρία. Η χωρητικότητα είναι 31.379




7. Βραζιλία Eco-Stadium Janguito Malucelli: Αυτό λέγεται αειφόρος ανάπτυξη. Είναι από τα λίγα οικολογικά γήπεδα στον κόσμο.




6. Νήσοι Φερόε, Eidi Stadium: Οι Νήσοι Φερόε, δεν θα μπορούσαν να μην έχουν ένα γήπεδο δίπλα στη θάλασσα. Τις μπάλες που πέφτουν στο νερό συλλέγει ένας βαρκάρης.




5. Σιγκαπούρη, Marina Bay: Κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από χάλυβα, πάνω σε πλωτή εξέδρα. Έχει 390 μέτρα μήκος και 270 μέτρα πλάτος. Μπορεί να αντέξει συνολικό βάρος 9.000 ανθρώπων. Οι κερκίδες που βρίσκονται στην στεριά χωράνε 30.000 άτομα.




4. Βουλγαρία, FC Chernomorets Balchik: Αποτελεί έδρα της FC Chernomorets που παίζει στη Β κατηγορία της Βουλγαρίας. Το γήπεδο χωράει 6.000 φιλάθλους που κάθονται στα ιδιαιτέρως άβολα καθίσματα.




3. Νορβηγία, FC Aalesund: Στο πλαίσο της φιλοσοφίας τους ζωή στη φύση, το γήπεδο έχει τις κερκίδες του μέσα στο δάσος. Εκεί φιλοξενούνται αγώνες γυναικείου πρωταθλήματος.




2. Νότια Αφρική, Mmabatho Stadium: Κατασκευάστηκε το 1981 από Ρώσους και έχει τις πιο παράξενες κερκίδες που έχουμε δει.




1. Ουκρανία: Δυστυχώς δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες. Αλλά αυτό είναι που λέμε έγειρε το γήπεδο.






ΠΗΓΗ

You'll never walk alone, το τραγούδι που σημαίνει... Λίβερπουλ

Το λατρεμένο You'll never walk alone των φίλων της Λίβερπουλ αποτελεί με διαφορά το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι για έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο. Το Sport24.gr σας παρουσιάζει την τρομερή ιστορία που κουβαλάει στις πλάτες του...

Στα πρόσφατα φιλικά της Λίβερπουλ σε Ινδονησία και Μελβούρνη οι μεγάλοι πρωταγωνιστές δεν ήταν άλλοι από τους πιστούς και αφοσιωμένους φίλους των "reds" που κατέκλυσαν τις εξέδρες και συγκλόνισαν με το τραγούδι τους.

Μα πόσες συμπτώσεις!

Πόσες… συμπτώσεις μπορεί να έχουν οι φετινοί τελικοί του Champions League και του Europa League;

Κάποιος μας κάνει πλάκα… Ή διαφορετικά μιλάμε για το μεγαλύτερο στήσιμο στην ιστορία των μεγαλύτερων στησιμάτων… Δεν εξηγείται αλλιώς!

Αν κάποιος δει τις ομοιότητες των τελικών του φετινού Champions League και Europa League θα καταλήξει στο ότι αυτές οι συμπτώσεις μπορεί να είναι μόνο… σατανικές!

Έχουμε και λέμε λοιπόν…

Και στις δύο αναμετρήσεις το τρόπαιο κατέκτησαν οι ομάδες που ήταν τυπικά φιλοξενούμενες, η Τσέλσι και η Μπάγερν, δηλαδή και μάλιστα με το ίδιο σκορ. Τόσο οι Λονδρέζοι όσο και οι Βαυαροί επικράτησαν της Μπενφίκα και της Ντόρτμουντ, αντίστοιχα, με 2-1!

Πάμε στα πιο… ανατριχιαστικά. Στο Europa League η Τσέλσι άνοιξε το σκορ στο 60’ με τον Τόρες. Στο Champions League η Μπάγερν σκόραρε στο 60’ (!) με τον Μάντζουκιτς. Στο Europa League η Μπενφίκα ισοφάρισε στο 68’ με πέναλτι (Καρντόσο), στο Champions League η Ντόρτμουντ έφερε το ματς στα ίσια επίσης στο 68’ με πέναλτι (Γκουντογκάν).

Έχει και το φινάλε κάτι κοινό… Αμφότερες οι ομάδες που κατέκτησαν το τρόπαιο, σκόραραν το γκολ της νίκης στο φινάλε του αγώνα, η Τσέλσι στο 90’+ με τον Ιβάνοβιτς και η Μπάγερν στο 89’ με τον Ρόμπεν…

Τόσο... τυχαίο, τόσο... αληθινό!

ΠΗΓΗ

Η συγκλονιστική ιστορία της ανακωχής -λόγω Χριστουγέννων- στα χαρακώματα!

Μια μοναδική στην παγκόσμια ιστορία αυθόρμητη συμφιλίωση μεταξύ αντιμαχόμενων στρατιωτικών μονάδων καταγράφηκε τα Χριστούγεννα του 1914, τέσσερις μήνες μετά την έναρξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου, στο φοβερό δυτικό μέτωπο. Χιλιάδες Γερμανοί, Βρετανοί και Γάλλοι στρατιώτες άφησαν τα όπλα, βγήκαν από τα χαρακώματα και προχώρησαν σε γιορταστική ανακωχή.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ BBC  ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.




Στιγμιότυπο από την κινηματογραφική ταινία «Καλά Χριστούγεννα» του σκηνοθέτη Κριστιάν Καριόν, που προβλήθηκε στην Ελλάδα το 2005. Η ταινία έδειξε γλαφυρά πως οι άνθρωποι μπορούν να συμφιλιωθούν ακόμα κι όταν πολεμούν σε αντίπαλους στρατούς. Ηταν μια παράτολμη, σχεδόν απίστευτη μαζική εκδήλωση, που αιφνιδίασε τις στρατιωτικές διοικήσεις των εμπολέμων. Ξεκίνησε αυθόρμητα από ένα σημείο των γαλλοελβετικών συνόρων και απλώθηκε σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου, μέχρι τις ακτές της Φλάνδρας.


Ενα εκατ. στρατιώτες έγραψαν Ιστορία με ανακωχή μιας ημέρας.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, γνωστός επίσης ως Μεγάλος Πόλεμος, διήρκεσε από τον Αύγουστο του 1914 μέχρι τις 11 Νοεμβρίου 1918. Αυτό το χρονικό διάστημα ήταν ικανό για να χαθούν 9 εκατομμύρια ζωές.

Ο χάρτης της Ευρώπης άλλαξε ριζικά και οδηγήθηκαν σε κατάρρευση τέσσερις αυτοκρατορίες: η Γερμανική, η Ρωσική, η Οθωμανική και η Αυστροουγγαρία.

Αντιμέτωπα βρέθηκαν τα στρατεύματα της Αντάντ (κυρίως Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία ως τις αρχές του 1918, Ηνωμένες Πολιτείες από το 1917) και των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και Βουλγαρία). Τη νίκη κατέκτησε η συμμαχία της Αντάντ στην οποία είχε προσχωρήσει και η Ελλάδα.

Ο Μεγάλος Πόλεμος ήταν ο σκληρότερος και φονικότερος απ όσους η ανθρωπότητα είχε ζήσει μέχρι τότε. Εκρυβε οδυνηρές εκπλήξεις ακόμα και γι αυτούς που ήταν ατσαλωμένοι στη φρίκη του πολέμου.

Για παράδειγμα, πριν από τη μάχη του Σομ στη βορειοδυτική Γαλλία οι αξιωματικοί βεβαίωναν τους μαχητές των αγγλικών μονάδων πως θα ήταν εξαιρετικά εύκολη η επιχείρηση. Η προέλαση θα έμοιαζε με περίπατο σε πάρκο και δεν θα χρειαζόταν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους.


Η μάχη ξεκίνησε την 1η Ιουλίου 1916. Μόνο την πρώτη μέρα της σύγκρουσης οι Βρετανοί, που πολεμούσαν υπό τις διαταγές του στρατηγού σερ Ντάγκλας Χέιγκ, είχαν 60.000 νεκρούς. Αφορμή για την έκρηξη του πολέμου αποτέλεσε η δολοφονία στο Σεράγεβο της Βοσνίας (τότε επαρχία της Αυστροουγγαρίας) του αρχιδούκα διαδόχου της Αυστρίας Φερδινάνδου και της συζύγου του Σοφίας.


Κύριο και αποφασιστικό θέατρο των συγκρούσεων αποτέλεσε το δυτικό μέτωπο. Εκεί τέθηκαν αντιμέτωπες οι δυνάμεις της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας με αυτές της Γαλλίας, της Βρετανίας, του Βελγίου και, αργότερα, των ΗΠΑ.

Οι δύο πλευρές έλπιζαν αρχικά σε μια ταχεία προέλαση. Τελικά το δυτικό μέτωπο χαρακτηρίστηκε από τις μακρές σειρές των οχυρωμάτων και τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών. Ο πόλεμος κινήσεων, που είχαν σχεδιάσει οι στρατηγοί κλεισμένοι στα ασφαλή γραφεία των επιτελείων τους, μετατράπηκε σε στατικό πόλεμο χαρακωμάτων.




ΕΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΑΝΑΨΕ ΤΟ «ΦΙΤΙΛΙ»
Βγήκαν από τα χαρακώματα, αντάλλαξαν ευχές και δώρα και έπαιξαν όλοι μαζί μπάλα


Το επεισόδιο των Χριστουγέννων του 1914 είναι γνωστό περισσότερο ως θρύλος. Ομως πρόκειται για μια πραγματική ιστορία.

Ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο οι στρατευμένοι της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας, που παραμέρισαν τις εντολές των στρατηγών. Βγήκαν από τα χαρακώματα, ευχήθηκαν «Καλά Χριστούγεννα», τραγούδησαν την «Αγια Νύχτα», έπαιξαν ποδόσφαιρο και αντάλλαξαν τα υποτυπώδη δώρα που θα μπορούσαν να έχουν επάνω τους, τσιγάρα, λίγο κρυμμένο κονιάκ και κουμπιά από τις χλαίνες τους.

Ηταν η πιο αυθόρμητη ανακωχή της παγκόσμιας ιστορίας. Ολα ξεκίνησαν πρόχειρα. Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιο ήταν το σημείο του μετώπου απ όπου έγινε η αρχή. Γεγονός αποτελεί ότι επεκτάθηκε ταχύτατα, σχεδόν αστραπιαία.

Φαίνεται ότι την πρωτοβουλία πήρε ένας Γερμανός στρατιώτης, που εκτός από τη μητρική του γλώσσα, μιλούσε και αγγλικά. Πρόκειται για τον οπλίτη Μέκελ, όπως αφηγείται σε διασωθείσες επιστολές του ο συστρατιώτης του Κουρτ Τσέμις. Γράφει σχετικά: «Ο στρατιώτης Μέκελ από τον λόχο μου, που για πολλά χρόνια είχε ζήσει στη Βρετανία, φώναξε μιλώντας αγγλικά απευθυνόμενος στο απέναντι εχθρικό χαράκωμα. Γρήγορα άρχισε μια έντονη συζήτηση».


Οι στρατιώτες βγήκαν από τα χαρακώματα. Έσφιξαν τα χέρια και αλληλοευχήθηκαν «Χαρούμενα Χριστούγεννα». Ο καθένας μιλούσε στη γλώσσα του. Όμως εκείνη η ιδιόρρυθμη Βαβέλ δεν χώριζε τους λαούς. Τους ένωνε.

Ηταν παραμονή Χριστουγέννων. Αυτοί οι πρώτοι, η μαγιά της μεγάλης πρωτοβουλίας, συμφώνησαν την επομένη, που ήταν η μεγάλη μέρα της χριστιανοσύνης, να μη χρησιμοποιήσει κανείς το όπλο του. Να μην υπάρξει πυροβολισμός την ώρα που στο σπήλαιο της Βηθλεέμ αντηχεί το «Επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».


Ο Κουρτ Τσέμις συνεχίζει την αφήγησή του: «Στο χαράκωμά μας είχαμε τοποθετήσει ήδη γιορταστικά δεντράκια και κεριά. Μετά την πετυχημένη συνάντησή μας με τους Άγγλους, βάλαμε ακόμα περισσότερα στολίδια. Οι Αγγλοι έδειχναν τη χαρά τους για τα φωταγωγημένα χαρακώματά μας. Φώναζαν, σφύριζαν και χειροκροτούσαν. Εγώ, όπως και οι περισσότεροι, όλη τη νύχτα την πέρασα ξάγρυπνος. Μπορεί να έκανε κρύο, αλλά ήταν υπέροχα». Ο Τσέμις επέζησε του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Έχασε τη ζωή του περί τα τέλη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, αιχμάλωτος των συμμάχων.


Ήταν μια μικρή ειρήνη, καθώς ο Μεγάλος Πόλεμος μαίνονταν. Ορισμένοι από εκείνους που έχουν ασχοληθεί με το περιστατικό, υποστηρίζουν ότι η επικοινωνία μεταξύ των εμπολέμων διευκολύνθηκε επειδή πολλοί Γερμανοί είχαν εργαστεί προπολεμικά στη Βρετανία, σε πόλεις όπως το Λονδίνο, το Μπράιτον, το Μπλάκπουλ. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που οι οικογένειές τους βρίσκονταν ακόμα στο νησί.

Ανήμερα τα Χριστούγεννα οι Γερμανοί βγήκαν πρώτοι από τα χαρακώματα κι άρχισαν να κατευθύνονται προς το μέρος των Αγγλων, που τους αντέγραψαν αυθόρμητα. Χαιρετήθηκαν και άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο. Μη φαντάζεστε τίποτε οργανωμένο. Μια αυτοσχέδια πάνινη μπάλα βρέθηκε και περίπου 50 άτομα άρχισαν να αλλάζουν πάσες ή μάλλον να κλωτσούν.

Το ποδόσφαιρο ήταν αναπόσπαστο τμήμα της χριστουγεννιάτικης γιορτής. Τη θέση της μπάλας είχαν πάρει αλλού ένα τενεκεδάκι, αλλού ένας κάλυκας, αλλού κάλτσες δεμένες στρογγυλά. Γίνεται λόγος και για έναν Βρετανό στρατιώτη, που αξιοποίησε εμπορικά την κατάσταση, όντας επιχειρηματικό πνεύμα.


Ως πολίτης ασκούσε το επάγγελμα του κουρέα. Έτσι, βλέποντας γύρω του τόσα ακούρευτα κεφάλια έστησε στην «ουδέτερη ζώνη» ένα μικρό κομμωτήριο εκ των ενόντων. Αδιαφορούσε για την εθνικότητα του πελάτη του. Απλώς χρέωνε δύο τσιγάρα το κάθε κούρεμα.

Παραφωνία σ’ όλο αυτό το τρελό πανηγύρι αποτέλεσαν ένας Βρετανός ταγματάρχης και ένας Αυστριακός δεκανέας. Ο Βρετανός ταγματάρχης παρατηρούσε τους στρατιώτες λέγοντας ότι «τον Γερμανό δεν πρέπει να τον κάνεις φίλο, αλλά να τον σκοτώνεις». Διέταζε μάταια τους πάντες να επιστρέψουν στις θέσεις μάχης. Το όνομά του δεν έγινε γνωστό.

Ο Αυστριακός δεκανέας τόνιζε πως «τέτοιες συνεννοήσεις θα έπρεπε να απαγορεύονται αυστηρά». Μερικά χρόνια αργότερα ο δεκανέας αυτός θα αποκτούσε τεράστια φήμη. Το όνομά του ήταν Αδόλφος Χίτλερ. Η ανακωχή των Χριστουγέννων του 1914 απλώθηκε σε όλο το μήκος των 800 χιλιομέτρων του δυτικού μετώπου. Υπολογίζεται ότι αγκάλιασε κάπου ένα εκατομμύριο φαντάρους.




«ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ»
Η ταινία που ζωντάνεψε τη συμφιλίωση

Το περιστατικό των πολεμικών Χριστουγέννων του 1914 έγινε και κινηματογραφική ταινία, που προβλήθηκε στις αθηναϊκές αίθουσες το 2005. Εχει τον τίτλο «Καλά Χριστούγεννα» και σκηνοθετήθηκε από τον Κριστιάν Καριόν.


Η ταινία δείχνει πώς οι άνθρωποι μπορούν να συμφιλιωθούν ακόμα και όταν πολεμούν σε αντίπαλους στρατούς. Η πλοκή της υπόθεσης γίνεται ακόμα πιο συγκινητική επειδή στηρίζεται σε αληθινή ιστορία.

Ξαναζωντανεύει σκηνές από τα γαλλοελβετικά σύνορα, καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα του 1914. Τα στρατεύματα των αντιμαχομένων βρίσκονται καθηλωμένα στα χαρακώματά τους. Οι στρατιώτες είναι εγκλωβισμένοι στις λάσπες και νιώθουν απελπισία που οι οικογένειές τους είναι μακριά. Την παραμονή της γιορτής, με αφορμή τη μουσική που ακούγεται μέσα από κάποια χαρακώματα, οι εχθρικοί στρατοί έρχονται σε επαφή και αποφασίζουν την ανακωχή. Την επόμενη μέρα αρνούνται να πολεμήσουν προκαλώντας την οργή των διοικητών τους.

Πρωταγωνιστές: Ο Γκιγιόν Κανέ, η Ντιάν Κρούγκερ ο Ντάνιελ Μπρουλ και ο Γκάρι Λιούις.





«ΗΤΑΝ ΤΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ»

Ενας στρατιώτης από το Λίβερπουλ, ο Φράνσις Τόλιβερ, επιζήσας κι αυτός του πολέμου, μίλησε αργότερα για τα ομορφότερα Χριστούγεννα της ζωής του.

Η μαρτυρία του ήρθε να προστεθεί στις άλλες φίλων και εχθρών. Καθώς ήταν ξαπλωμένος στη βραχώδη και παγωμένη γη άκουσε από την αντικριστή γραμμή κάποια φωνή να τραγουδά. Ολοι οι στρατιώτες τέντωσαν αυτί για να ακούσουν. Για λίγο έπεσε σιωπή. Την παύση διέκοψε η φωνή ενός στρατευμένου από το Κεντ της Αγγλίας: «Ο Θεός να σας έχει καλά, κύριοι», ευχήθηκε στους απέναντι.


Το επόμενο τραγούδι, που ζέστανε την παγωμένη ατμόσφαιρα, ήταν αυτό που οι Γερμανοί ονομάζουν Stille Nacht, οι Εγγλέζοι Silent Night και οι Ελληνες Άγια Νύχτα. Τα πολεμικά τείχη είχαν πέσει για λίγες ώρες. Οι μάχες θα συνεχίζονταν σε λίγο το ίδιο αδυσώπητες και πολυαίμακτες.
Πολλοί από εκείνους που τραγούδησαν, δεν έμελλε να γυρίσουν στα σπίτια τους. Τη γέννηση του Θείου Βρέφους δεν έμελλε να γιορτάσουν επιστρέφοντας στην ειρηνική δημιουργική ζωή. Ο καταστροφικός πόλεμος τους αφάνισε.

 




ΠΗΓΗ

H ξεχασμένη συνέντευξη του Γκαρίντσα: "Ξεδιάντροπος ο Πελέ"

Ο θρυλικός Γκαρίντσα πέθανε 29 χρόνια πριν, νικημένος από το πάθος του για το αλκοόλ. Μιλούσε σπάνια, οπότε το υλικό που έφερε στο φως της δημοσιότητας το βραζιάνικο EPSN με αδημοσίευτη συνέντευξή του έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Στην εν λόγω συνέντευξη (η οποία μάλιστα δόθηκε σε Αργεντίνο δημοσιογράφο) ο Γκαρίντσα μίλησε για τη μάχη που έδωσε με το αλκοολισμό, για την εγκατάλειψη των φίλων του αλλά για τον Πελέ τον οποίο κατακεραύνωσε.

Σε ερώτηση για το αν ο βασιλιάς του ποδοσφαίρου τον είχε επισκεφθεί τα τελευταία χρόνια, απάντησε: "Ποτέ. Είναι ξεδιάντροπος. Βλέπεις, έγινε μεγάλο αστέρι τώρα!"

"Το σπίτι μου", τονίζει σε άλλο σημείο, "το πληρώνει η βραζιλιάνικη ομοσπονδία ποδοσφαίρου και ο Τζουλίτε Κουτίνιο (σσ πρώην πρόεδρος της ομοσπονδίας). Οταν ήμουν άρρωστος αυτός ο άνθρωπος με βοήθησε πολύ χωρίς να ζητήσει δημοσιότητα. Ναι αυτός μάλιστα,είναι φίλος".

Ο Γκαρίντσα στέφθηκε δύο φορές πρωταθλητής κόσμου με την Εθνική ομάδα της Βραζιλίας στο πλευρό του Πελέ και ο τρόπος με τον οποίο ντρίπλαρε έμεινε στην ιστορία. Τον βοηθούσε άλλωστε το γεγονός ότι το ένα του πόδι ήταν ελαφρώς πιο κοντό από το άλλο.

ΠΗΓΗ

Η «Ματωμένη Κυριακή» στο γήπεδο «Croke Park»

Στις 21 Νοεμβρίου του 1920, στο γήπεδο «Croke Park» του Δουβλίνου, η βρετανική παρακρατική τρομοκρατία έγραψε μια από τις πιο τραγικές σελίδες στην ιστορία της κατεχόμενης Ιρλανδίας. Σήμερα, 92 χρόνια μετά τη «Ματωμένη Κυριακή», το Sport24.gr κάνει ένα ταξίδι στο χρόνο, παρουσιάζοντας τα γεγονότα που έφεραν αντιμέτωπο τον αθλητισμό με τον θάνατο.

Πριν 92 χρόνια, στις 21 Νοεμβρίου του 1920, γράφτηκε μια από τις πιο ματωμένες σελίδες στην ιστορία του αθλητισμού.

Βρετανοί παρακρατικοί δολοφόνοι σκόρπισαν αδιακρίτως το θάνατο μέσα στο γήπεδο «Croke Park» του Δουβλίνου.

Συμπληρώνονται σήμερα 92 χρόνια από τη «Bloody Sunday», τη δεύτερη από τις τέσσερις συνολικά «ματωμένες Κυριακές» που σημάδεψαν το ιρλανδικό ζήτημα και τη μόνη που είχε άμεση σχέση με τον αθλητισμό. Το απόγευμα της 21ης Νοεμβρίου του 1920, οι Βρετανοί αποικιοκράτες με τη μορφή της παρακρατικής τρομοκρατίας και πιστοί στον τυφλό και εκδικητικό παραλογισμό που διέκρινε την Αυτοκρατορία τους για αιώνες, αιματοκύλισαν το γήπεδο «Croke Park» του Δουβλίνου, φέρνοντας αντιμέτωπο τον αθλητισμό με τον θάνατο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

1. ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Η «Ματωμένη Κυριακή» έχει τις ρίζες της στον Ιρλανδικό Πόλεμο για Ανεξαρτησία (1919-1921), ο οποίος ξεκίνησε αμέσως μετά την μονομερή ανακήρυξη της Ιρλανδικής Δημοκρατίας και τη δημιουργία του Κοινοβουλίου (Dail Eireann). Ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (Irish Republican Army), γνωστός ως IRA, λειτουργώντας περισσότερο σαν αντάρτικο παρά σαν τακτικό σώμα, ανέλαβε δράση κατά των Βρετανικών δυνάμεων και του Βασιλικού Ιρλανδικού Σώματος που συνεργαζόταν με τους κατακτητές.

Ιρλανδοί πολίτες διαδηλώνουν απέναντι από Βρετανούς στρατιώτες στο Δουβλίνο (1920)

Σε απάντηση των δραστηριοτήτων του IRA, η Βρετανική κυβέρνηση δημιούργησε δυο παραστρατιωτικές ομάδες, τους «Black and Tans» και τους «Auxiliary Division». Η συμπεριφορά των μελών αυτών των δυο ομάδων γρήγορα προκάλεσε αντιδράσεις σε όλη τη βρετανική επικράτεια. Η ψυχρότητα και ωμότητα των πράξεών τους, η ανεξέλεγκτη βία και η πλήρης απάθειά τους κυρίως σε δολοφονικές πράξεις κατά αθώων, ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών ακόμα και μέσα στους βρετανικούς στρατιωτικούς κύκλους που ήταν συνηθισμένοι σε περισσή σκληρότητα. Ο IRA αναγκάστηκε να προσαρμόσει τη δράση του στα νέα δεδομένα και έτσι η Ιρλανδία μετατράπηκε σε σκηνικό συνεχούς τρόμου με καθημερινά λουτρά αίματος σε όλη τη χώρα.

2. ΤΑ ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΤΟΜΑΡΙΑ

Ποιοι αποτελούσαν όμως τις δυο αυτές ομάδες, ποιος τις ίδρυσε και ποιες μεθόδους ακολουθούσαν; Ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά σε αυτούς που έμελλε να είναι οι θλιβεροί πρωταγωνιστές της «Ματωμένης Κυριακής».

"Black and Tans" - "Οι Μαύροι"

Black and Tans στην Ιρλανδία (1920)

Οι «Black and Tans» δημιουργήθηκαν το 1920 απ’ ευθείας από το Βασιλικό Ιρλανδικό Σώμα, την μόνιμη δηλαδή Βρετανική Δύναμη Κατοχής. Η ονομασία τους οφείλεται στην κατάμαυρη ενδυμασία που φορούσαν. Το σώμα αποτελείτο από πρώην μισθοφόρους, άνεργους, πρώην κατάδικους και αργόσχολους μέθυσους, οι οποίοι είδαν στο κάλεσμα του Βρετανικού Στρατού την τριπλή ευκαιρία για εύκολα – και πολλά για την εποχή – χρήματα (οι «Black and Tans» πληρώνονταν 7 λίρες την εβδομάδα, τα διπλά από όσα έπαιρναν οι απλοί τακτικοί στρατιώτες), δωρεάν κατάλυμα και σίτιση και εξουσία για να ξεσπάσουν τα δολοφονικά τους ένστικτα.

"Auxiliary Division" - "Βοηθητική Μεραρχία"

Auxies στην Ιρλανδία το 1920

Αυτή η δεύτερη παραστρατιωτική ομάδα, αν και υπαγόταν – όπως και η πρώτη – στο Βασιλικό Ιρλανδικό Σώμα, είναι δημιούργημα του γνωστού και μη εξαιρετέου σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ. Ο οποίος το 1920, ως Υπουργός Άμυνας της Βρετανίας, πρότεινε τη σύσταση των «Auxies», όπως χαϊδευτικά ονομάζονταν τα μέλη της ομάδας, για να «βοηθούν» τις τακτικές στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής των Βρετανών σε έκτακτες περιστάσεις. Η οποία πρόταση του Τσόρτσιλ αρχικά απορρίφθηκε, για να γίνει όμως δεκτή μερικούς μήνες αργότερα. Όσα ρεμάλια δεν είχαν προλάβει να καταταχθούν στους «Black and Tans», βρήκαν καταφύγιο στους «Βοηθητικούς» με τα ίδια ακριβώς προνόμια.
Η μεγάλη διαφορά με τους προηγούμενους όμως, είναι το υπόμνημα που τους έστειλε ο κύριος Τσόρτσιλ και αφορούσε τα δικαιώματά τους σε ώρα υπηρεσίας. Αυτό το χαρτί, το οποίο έφτασε στο Δουβλίνο τον Ιούλιο του 1920, καθιστούσε ύποπτο κάθε Ιρλανδό πολίτη –μέχρι αποδείξεως του εναντίου – και έδινε το δικαίωμα στους «Auxies» να ανοίξουν πυρ αδιακρίτως σε όποιον αυτοί θεωρούσαν πως απειλούσε την τάξη και την ασφάλεια της Μεγάλης Βρετανίας. Έτσι, έχοντας απεριόριστη εξουσία και θράσος, οι δυο αυτές ομάδες μέσα σε ελάχιστο διάστημα έγιναν διάσημες για την αγριότητά τους και τις αναρίθμητες δολοφονικές επιθέσεις τους, κυρίως κατά του άμαχου Ιρλανδικού πληθυσμού.

3. Ο ΚΟΛΙΝΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ

Ο "big Fella" των Ιρλανδών, Μάικλ Κόλινς.

Ο ιστορικός ηγέτης και οραματιστής της ελεύθερης Ιρλανδίας, Μάικλ Κόλινς, υπήρξε από το 1919 Υπουργός Οικονομικών του Ιρλανδικού κράτους, ένα πόστο όμως που χρησίμευε σα βιτρίνα για να καλύπτει τις «ανεπίσημες» δραστηριότητές του. Ο Κόλινς στην πραγματικότητα ήταν αρχηγός της μυστικής Ιρλανδικής Δημοκρατικής Αδελφότητας και επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών του IRA. Με αυτές τις ιδιότητες δημιούργησε μια παράνομη ομάδα από μέλη του IRA στο Δουβλίνο, η οποία είχε σαν αποστολή να εκτελεί Βρετανούς αξιωματικούς και προδότες Ιρλανδούς.
Στα τέλη του 1920 η Βρετανική Ιντέλιτζενς είχε εγκαταστήσει στο Δουβλίνο μια ομάδα από 18 υψηλόβαθμους αξιωματικούς, οι οποίοι είχαν αναπτύξει ένα επικίνδυνο δίκτυο κατασκόπων και καταδοτών στην ευρύτερη περιοχή. Η ομάδα αυτή ήταν γνωστή με το συνθηματικό όνομα «Cairo Gang» (η σπείρα του Καΐρου), λόγω του ότι τα μέλη της σύχναζαν στο «Καφέ Κάιρο» της πόλης και επίσης επειδή είχαν υπηρετήσει στην Αίγυπτο στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μέλη της Cairo Gang. Οι περισσότεροι εκτελέστηκαν από τον IRA τα ξημερώματα της 21ης Νοεμβρίου 1920.

Τον Νοέμβριο του 1920 ο Κόλινς διέταξε την εκτέλεση των Βρετανών πρακτόρων, θορυβημένος από τη δράση τους και φοβούμενος την αποδυνάμωση της τοπικής οργάνωσης του IRA. Οι Ιρλανδοί πατριώτες έμαθαν τις διευθύνσεις των Βρετανών από τις σπιτονοικοκυρές τους και προετοίμασαν την επιχείρηση – εκκαθάριση για τη νύχτα της 20ης Νοεμβρίου. Σε αυτήν πήραν μέρος η παράνομη ομάδα του Κόλινς (με το κωδικό όνομα «οι 12 απόστολοι») και μέλη του IRA από την Ταξιαρχία του Δουβλίνου. Οι στόχοι ήταν 20 Βρετανοί πράκτορες σε 8 διαφορετικές συνοικίες της πόλης.

4. BLOODY SUNDAY – ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ – ΔΟΥΒΛΙΝΟ

Αργά τη νύχτα της 20ης προς την 21η άρχισε η επιχείρηση. Μέσα σε τρεις ώρες τα μέλη του IRA έκαναν εφόδους στα σπίτια των στόχων και εκτέλεσαν 13 από αυτούς, ενώ άλλοι 6 τη γλίτωσαν τραυματισμένοι. Λόγω της ώρας, οι εκτελέσεις έγιναν μπροστά στα μάτια των οικογενειών των Βρετανών, σε μερικές μάλιστα από αυτές οι Ιρλανδοί αναγκάστηκαν να σκοτώσουν τα θύματά τους στο κρεβάτι όπου κοιμόντουσαν.

Auxies μαζί με τακτικούς στρατιώτες του Βασιλικού Ιρλανδικού Σώματος (1920)

Από τους 13 νεκρούς, 4 ήταν ανώτεροι αξιωματικοί και άλλοι 4 ανήκαν στην ΜΙ5. Οι άνδρες του Κόλινς δεν είχαν απώλειες. Ο μοναδικός που συνελήφθη ελαφρά τραυματισμένος, κατάφερε να αποδράσει λίγη ώρα μετά. Η επιτυχία της επιχείρησης πανικόβαλλε τους Βρετανούς, οι οποίοι μέσα σε λίγες ώρες διέταξαν δεκάδες πράκτορές τους να εγκαταλείψουν αμέσως το Δουβλίνο, φοβούμενοι συνέχεια των εκτελέσεων.

5. BLOODY SUNDAY – ΜΕΣΗΜΕΡΙ – ΣΤΟ "CROKE PARK" 

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας – της 21ης Νοεμβρίου – ήταν προγραμματισμένη να διεξαχθεί στο «Croke Park» μια συνάντηση ιρλανδέζικου ποδοσφαίρου (Gaelic football, ένα ιδιόμορφο παιχνίδι με στοιχεία από το ράγκμπι και το ποδόσφαιρο) ανάμεσα στις ομάδες του Δουβλίνου και του Τιπερέιρι. Παρ’ όλη την ανησυχία που επικρατούσε στην πόλη λόγω της εξάπλωσης της είδησης για το νυχτερινό μακελειό, οι συνηθισμένοι στον πόλεμο Ιρλανδοί συνέχισαν την καθημερινότητά τους. Έτσι περίπου 5.000 θεατές βρέθηκαν στις κερκίδες του «Κρόουκ Παρκ» για τον αγώνα, ο οποίος άρχισε με καθυστέρηση μισής ώρας στις 3.15 μ.μ.

Εισιτήριο από τον αγώνα μεταξύ Δουβλίνου και Τιπερέιρι στις 21 Νοεμβρίου 1920 στο Croke Park.

Την ίδια ώρα, έξω από το στάδιο, αναπτύσσονταν με μεγάλη προσοχή βρετανικές στρατιωτικές – και παραστρατιωτικές – δυνάμεις, κυκλώνοντας τον χώρο και σφίγγοντας συνεχώς τον κλοιό. Στρατός, αστυνομία, «Black and Tans» και «Auxies» είχαν εντολή να αποκλείσουν το γήπεδο, να μπουν μέσα και να ανακοινώσουν με ένα μεγάφωνο πως όλοι οι θεατές θα περνούσαν από σωματικό έλεγχο για να βρεθούν τυχόν κρυμμένα όπλα και πως όποιος δοκίμαζε να φύγει, θα τον πυροβολούσαν.

6. BLOODY SUNDAY – ΜΕΣΗΜΕΡΙ – ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ

Βρετανοί παραστρατιωτικοί γύρω από το Croke Park (21/11/1920)

Με την είσοδο όμως των δυνάμεων στο γήπεδο, άρχισαν και οι πυροβολισμοί – αναίτιοι – εναντίον του πλήθους στις 3.25 μ.μ. Ο επικεφαλής της αστυνομίας δήλωσε αργότερα πως μαχητές του IRA επιτέθηκαν πρώτοι, αλλά οι ανταποκριτές των «Manchester Guardian» και «Daily News» διέψευσαν κατηγορηματικά την ύπαρξη οπλισμένων Ιρλανδών μέσα και έξω από το στάδιο. Με την έναρξη των πυροβολισμών δημιουργήθηκε το απόλυτο χάος.

Η ομάδα του Δουβλίνου (21/11/1920)

Οι θεατές έτρεχαν να ξεφύγουν από τις σφαίρες, αλλά τα πυρά διασταυρώνονταν από όλες τις μεριές. Η διαφυγή ήταν αδύνατη. Γύρω από το στάδιο είχαν ακροβολιστεί κλούβες, αύρες και στρατιωτικά καμιόνια και τα πολυβόλα ξερνούσαν το θάνατο προς οποιονδήποτε κατάφερνε να διασπάσει τον κλοιό και να βγει έξω. Το μακελειό διήρκεσε ενενήντα δευτερόλεπτα. Ο επικεφαλής των βρετανικών δυνάμεων παραδέχτηκε αργότερα πως «οι άντρες ήταν ερεθισμένοι και εκτός ελέγχου».
Μόλις έπαυσε το «πυρ», οι Βρετανοί είχαν αδειάσει ήδη 114 δεσμίδες αυτόματων όπλων (45.600 σφαίρες) μέσα στο γήπεδο και 50 δεσμίδες πολυβόλων (32.500 σφαίρες) έξω από αυτό. Επτά Ιρλανδοί ήταν ήδη νεκροί, ενώ άλλοι πέντε υπέκυψαν λίγη ώρα αργότερα στα τραύματά τους. Δυο θεατές ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου από το αφιονισμένο πλήθος. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν η άτυχη Jeannie Boyle, που είχε πάει στον αγώνα με τον αρραβωνιαστικό της, τον οποίο θα παντρευόταν πέντε μέρες αργότερα, καθώς και δυο ανήλικα αγόρια ηλικίας 10 και 11 χρόνων.

Η ομάδα του Τιπερέιρι. Ο αρχηγός της, Μάικλ Χόγκαν, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους Βρετανούς παραστρατιωτικούς (21/11/1920)

Δυο ποδοσφαιριστές της Τιπερέιρι, ο Michael Hogan και ο Jim Egan, πυροβολήθηκαν επίσης εν ψυχρώ. Ο 24χρονος Χόγκαν σκοτώθηκε, ενώ ο Ίγκαν επέζησε. Οι τραυματίες υπολογίστηκαν σε πάνω από 250. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων έφτασε τους 14. Οι Βρετανικές δυνάμεις δεν είχαν καμία απώλεια. Μόλις καταλάγιασε λίγο ο πανικός, η αστυνομία έκανε έλεγχο για όπλα. Η επίσημη αναφορά παραδέχτηκε πως δεν βρέθηκε ούτε ένα. Οι κάτοικοι του Δουβλίνου, της Ιρλανδίας, αλλά και της Βρετανίας, υποδέχτηκαν με τρόμο την είδηση της σφαγής στο «Croke Park».

7. BLOODY SUNDAY – ΑΠΟΓΕΥΜΑ – ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΣΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ

Όπλα που υποτίθεται πως βρέθηκαν στις κερκίδες του Croke Park, αμέσως μετά το μακελειό. Αποδείχτηκε ότι τα είχαν τοποθετήσει εκεί οι Auxies.

Η βρετανική διοίκηση του Δουβλίνου εξέδωσε αμέσως επίσημη ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία δεν υπήρχε η παραμικρή διαταγή για την έναρξη των πυροβολισμών κατά του άοπλου πλήθους. Ο Βρετανός διοικητής του Βασιλικού Ιρλανδικού Σώματος παραιτήθηκε λίγο αργότερα, κατηγορώντας τους «Auxies» για παράβαση καθήκοντος και ρίχνοντας ουσιαστικά σε αυτούς την ευθύνη για όσα συνέβησαν.
Την ίδια μέρα ένας Ιρλανδός προδότης, ο James «Skankers» Ryan, κατέδωσε δυο από τους αγωνιστές του IRA που είχαν πάρει μέρος στο σχεδιασμό των δολοφονιών της «Σπείρας του Καΐρου», τους Dick McKee και Peadar Clancy. Η βρετανική αστυνομία τους έπιασε μαζί με έναν τρίτο, άσχετο με τα γεγονότα, φίλο τους και τους μετέφερε στο Dublin Castle, όπου αφού τους βασάνισε, τους εκτέλεσε εν ψυχρώ με τη δικαιολογία πως προσπάθησαν να δραπετεύσουν. Ο καταδότης δολοφονήθηκε άγρια τον Φεβρουάριο του 1921 από πατριώτες του IRA.

Αναμνηστική πλάκα για τους τρεις αγωνιστές του IRA που δολοφονήθηκαν στο Dublin Castle από τη βρετανική αστυνομία το βράδυ της 21ης Νοεμβρίου 1920.

Δυο στρατοδικεία στήθηκαν για να βρουν και να αποδώσουν ευθύνες, καταλήγοντας στο ομόφωνο συμπέρασμα πως «οι πυροβολισμοί άρχισαν χωρίς να δοθεί ανάλογη διαταγή και ήταν εντελώς αδικαιολόγητοι και αντίθετοι προς τη σωστή αντιμετώπιση της κατάστασης». Τα πορίσματα αυτά κρατήθηκαν μυστικά από την Βρετανική Κυβέρνηση για ολόκληρες δεκαετίες και δόθηκαν στη δημοσιότητα πρόσφατα.

8. BLOODY SUNDAY – Ο ΑΠΟΗΧΟΣ

Απόκομμα από εφημερίδα της εποχής: "Οι Black and Tans εισβάλλουν σε παιχνίδι και σκοτώνουν 30".

Η αθλιότητα των «Auxies» και των «Black and Tans» συσπείρωσε ακόμα περισσότερο τους Ιρλανδούς κατά του «Στέμματος». Αρκετοί Βρετανοί πολιτικοί αλλά και ο ίδιος ο Βασιλιάς δεν έκρυψαν την οργή και τον αποτροπιασμό τους για τα γεγονότα στο «Croke Park». Οι μαζικές δολοφονίες άμαχων αντρών, γυναικών, παιδιών, θεατών και ποδοσφαιριστών, δημιούργησαν διεθνή πρωτοσέλιδα και πλήγωσαν το κύρος της βρετανικής Μοναρχίας. Για να αποσπάσουν την διεθνή προσοχή και κατακραυγή από την «Ματωμένη Κυριακή», οι Βρετανοί έδωσαν μεγάλο βάρος στους νεκρούς αξιωματικούς τους, τις σωρούς των οποίων περιέφεραν στους δρόμους του Λονδίνου, πριν την νεκρώσιμη ακολουθία με έξοδα του κράτους στο Westminster Abbey.

Οι σοροί των νεκρών Βρετανών πρακτόρων φορτώνονται στο πολεμικό πλοίο HMS Seawolf για να μεταφερθούν στην Αγγλία (26/11/1920)

Στην Ιρλανδία, ο συνδυασμός της αποδυνάμωσης του βρετανικού δικτύου κατασκοπείας με την «εκκαθάριση» της «Σπείρας του Καΐρου» και ο καταστροφικός απόηχος που είχε στους Ιρλανδούς η «ματωμένη Κυριακή», τραυμάτισαν θανάσιμα την Βρετανική παρουσία στην Ιρλανδία και αύξησαν την υποστήριξη των κατοίκων στην δημοκρατική κυβέρνηση του Ντε Βαλέρα. Στους επόμενους μήνες οι δυο παραστρατιωτικές ομάδες που πρωταγωνίστησαν στην άνανδρη επίθεση στο Κρόουκ, οι «Auxiliaries» και οι «Black and Tans», καταδιώχτηκαν συστηματικά και αποδεκατίστηκαν από ορκισμένους εκτελεστές του IRA.
Σήμερα τα γεγονότα της 21ης Νοεμβρίου του 1920 διατηρούνται ολοζώντανα στη μνήμη των Ιρλανδών. Η Αθλητική Ομοσπονδία του Gaelic Football έδωσε σε μια από τις κερκίδες του «Croke Park» την ονομασία «Hogan Stand» στη μνήμη του Μάικλ Χόγκαν, του ποδοσφαιριστή που δολοφονήθηκε από τα πυρά των «Auxies». Στα χρόνια που ακολούθησαν, το Κρόουκ Παρκ, εκτός από σύμβολο θυσίας και αντίστασης, έγινε και τόπος συνάντησης των καθολικών Ιρλανδών, ενώ στις εγκαταστάσεις του πολλές φορές βρήκαν καταφύγιο ομάδες του IRA, έπειτα από επικίνδυνες αποστολές.

Πρωτοσέλιδο τοπικής εφημερίδας του Δουβλίνου την επόμενη του μακελειού στο Croke Park.

Ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί αν αληθεύει η φήμη του «νομίσματος». Σύμφωνα με αυτήν, Βρετανοί αξιωματικοί έπαιξαν κορώνα – γράμματα τον τόπο της επίθεσης, ανάμεσα στο «Croke Park» και την Sackville Street (τον κεντρικό εμπορικό δρόμο του Δουβλίνου)…

9. 24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2007 – ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΛΗΘΗ

Μόλις πριν πέντε χρόνια, στις 24 Φεβρουαρίου του 2007, η σύρραξη στο Όλστερ, η πολιτική και ο αθλητισμός έδωσαν ραντεβού στον τόπο του μαρτυρίου, στο «Croke Park», σε μια πράξη εξαγνισμού και συμφιλίωσης. Οι εθνικές ομάδες της Ιρλανδίας και της Αγγλίας συναντήθηκαν στα πλαίσια του τουρνουά ράγκμπι Six Nations στο ίδιο μέρος που είχε λάβει χώρα η δεύτερη «Ματωμένη Κυριακή».

Η κερκίδα "Hogan Stand" στο Croke Park. Ονομάστηκε έτσι για να τιμηθεί η μνήμη του αρχηγού της Τιπερέιρι, Μάικλ Χόγκαν, που δολοφονήθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1920.

Το παιχνίδι είχε προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον – πέρα από τον καθαρά αθλητικό του χαρακτήρα – διότι αμέσως πριν από τον ιρλανδικό εθνικό ύμνο «The soldier’s song», ακούστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία ο αγγλικός εθνικός ύμνος, το «God save the Queen», μέσα στο Κρόουκ Παρκ, το πνευματικό σπίτι του Ιρλανδικού εθνικισμού.

10. "PAIRC AN CHROCAIGH"

Το Κρόουκ Παρκ (ή Croker, όπως το αποκαλούν χαϊδευτικά οι Δουβλινέζοι) είναι το μεγαλύτερο στάδιο της Ιρλανδίας και το τέταρτο πιο μεγάλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με χωρητικότητα 82.300 θεατών. Βρίσκεται στο Δουβλίνο και χτίστηκε το 1884. Ανήκει στην Ιρλανδική Αθλητική Ομοσπονδία του Γκέλικ. Το 2004 ανακαινίστηκε και πήρε τη σημερινή του μορφή. Τα έργα κόστισαν 260 εκατ. ευρώ. Οι διαστάσεις του αγωνιστικού χώρου είναι 144.5μ Χ 88 μ. Τα τελευταία χρόνια στο Κρόουκ Παρκ φιλοξενούνται οι τελικοί των εθνικών πρωταθλημάτων του ράγκμπι, του ποδοσφαίρου, του χέρλινγκ και του γκαέλικ.

Σήμερα το μεσημέρι, όπως κάθε χρόνο, στις 3.15 τοπική ώρα, στο Κρόουκ Παρκ θα δοθεί το εναρκτήριο λάκτισμα ανάμεσα στις ομάδες γκέλικ του Δουβλίνου και του Τιπερέιρι, για να τιμηθεί η μνήμη της «Ματωμένης Κυριακής». Δέκα λεπτά αργότερα, στις 3.25, θα κρατηθεί ενός λεπτού σιγή για να τιμηθεί η μνήμη των θυμάτων.

Πηγές: A war of independence, The history of the Dublin Castle, N.Y. Times, The spying game, Ireland 1912-1985 politics and society, Guerilla days in Ireland, crokepark.ie

Βίντεο: Απόσπασμα από ντοκιμαντέρ του BBC για το Croke Park.

Βίντεο: Το μακελειό στο Croke Park από την κινηματογραφική ταινία "Michael Collins" του Νιλ Τζόρνταν (1996)

Βίντεο: Η ανάκρουση των εθνικών ύμνων της Αγγλίας και της Ιρλανδίας μέσα στο Croke Park για πρώτη φορά 87 χρόνια μετά τη Ματωμένη Κυριακή (24/2/2007)

ΠΗΓΗ

Γκολ, Γκολ, γκολ!

Διαβάστε πώς ο Πελέ με το τέρμα που σημείωσε κόντρα στην Βάσκο Ντα Γκάμα έγραψε ιστορία.

Στις 19 Νοεμβρίου του 1969 ο Πελέ σημειώνει με πέναλτι το 1000ο του γκολ στον αγώνα της Σάντος με την Βάσκο ντα Γκάμα (2-1) στο Μαρακανά παρουσία 150.000 θεατών.

Χιλιάδες θαυμαστές του Βραζιλιάνου μάγου γιόρτασαν αυτή την ιστορική στιγμή. Αυτό ήταν το 909^Ο παιχνίδι του Πελέ, κάτι που σημαίνει πως σκόραρε σχεδόν ένα γκολ σε κάθε αγώνα. Όταν έφτασε τα 500 επίσημα παιχνίδια είχε ήδη βρει δίχτυα 591 φορές. Συνολικά σε 1366 ματς που αγωνίστηκε πέτυχε 1282 τέρματα.    

ΠΗΓΗ

Ήρθε για τον Ολυμπιακό και τελικά έγινε «πράσινος»

Διαβάστε ποιός παίκτης ενώ έφτασε στην Ελλάδα με σκοπό να φορέσει την «ερυθρόλευκη» φανέλα τελικά κατέληξε στον Παναθηναϊκό. Πώς μετά πήγε στο λιμάνι.

Στις 16 Νοεμβρίου του 1992 ο Κρις Καλαντζής μετακομίζει από τον Παναθηναϊκό στον Ολυμπιακό αντί 90 εκατομμυρίων  δραχμών, ποσού μαμούθ για την εποχή.

Ο Ελληνοαυστραλός  παίκτης ήρθε στη χώρα μας το 1987 για λογαριασμό του Ολυμπιακού.  Ωστόσο οι άνθρωποι του «τριφυλλιού» τον άρπαξαν στην κυριολεξία μέσα από τα χέρια των Πειραιωτών και τον έντυσαν στα πράσινα. Με τον Παναθηναϊκό ο Καλαντζής κατέκτησε τίτλους (2 πρωταθλήματα και τρία κύπελλα) μένοντας στην ομάδα για πέντε χρόνια, ενώ πραγματοποίησε 120 συμμετοχές.  Το τελευταίο του παιχνίδι με τους «πράσινους»  ήταν στις 14 Νοεμβρίου του 1992 κόντρα στην Κόρινθο (0-3). Την επόμενη μέρα έληξε το πενταετές συμβόλαιό του και στις 16 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε από τον Ολυμπιακό, ο οποίος τον απέκτησε ως ελεύθερο.

Λίγες ημέρες αργότερα,  στις 16 Δεκεμβρίου κάνει το ντεμπούτο του με τους Πειραιώτες κόντρα στον Παναθηναϊκό σε ένα αγώνα που έληξε 1-0.   Ωστόσο το παιχνίδι που έμεινε στην ιστορία ήταν αυτό που έγινε δύο χρόνια αργότερα .  

Ο Καλαντζής στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ το 1994  σκόραρε με έναν εκπληκτικό τρόπο κατά της πρώην ομάδας του, ενώ πανηγύρισε το γκολ πολύ έντονα.

Το υπέροχο ψαλίδι του Καλαντζή στο 2-1 του Ολυμπιακού κόντρα στον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ  

ΠΗΓΗ

Δύο ποδοσφαιριστές ήρωες του 1940!

Οι συγκλονιστικές ιστορίες δύο Ελλήνων ποδοσφαιριστών που έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας για την πατρίδα!

 

Ο ήρωας του Παναθηναϊκού

O Δημήτρης Πιερράκος κέρδισε το μοναδικό προπολεμικό πρωτάθλημα του Παναθηναϊκού το 1930. Είχε γεννηθεί στο Γύθειο, το 1909. αλλά από μικρός και συγκεκριμένα το 1912 ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα.  Ξεκίνησε να παίζει μπάλα στην Ένωση Αμπελοκήπων για να τον εντοπίσουν οι υπεύθυνοι των «πρασίνων» και να τον πάρουν στην ομάδα τους το 1926 όταν ήταν 17 χρόνων. Έπαιξε σε ένα ματς με το Γουδί, αλλά η καθιέρωση άργησε δύο χρόνια, όταν ο Μιχάλης Παπαδόπουλος ολοκλήρωσε τη δική του καριέρα. Έπαιξε 4 φορές στην εθνική ομάδα (1931-33) και σημείωσε ένα γκολ στη Λεωφόρο κόντρα στη Γιουγκοσλαβία.

Την 28η Οκτωβρίου 1940 πήγε στο στρατολογικό γραφείο για να καταταχτεί. Εκεί του είπαν ότι μπορούσε να μείνει πίσω επειδή ήταν περασμένης κλάσης, αλλά και γνωστός.  Εκείνος δεν ήθελε να ακούσει κάτι τέτοιο και πήγε στο μέτωπο ως ασυρματιστής.

Το πρωί της 18^ης Νοεμβρίου, το πρωί, έπιασε ένα Ιταλό αεροπόρο που είχε πέσει με το αλεξίπτωτό του, αιχμάλωτο και πήγε τα σχετικά «μπράβο» από τους ανωτέρους του. Τη μέρα εκείνη η μονάδα του Πιερράκου βρισκόταν στο χωριό Διποταμιά. Εκεί κάποια στιγμή άρχισε το ιταλικό πυροβολικό τις βολές. Όλοι έτρεξαν να κρυφτούν. Ο Πιερράκος όμως δεν έφυγε καθώς ήθελε να τελειώσει ένα γράμμα που έγραφε στον αδελφό του. Εκεί ήταν που τον βρήκε το μοιραίο, όταν ένα θραύσμα οβίδας τον σκότωσε!

Ο Πιερράκος μαζί με χιλιάδες άλλους  Έλληνες στρατιώτες θάφτηκε στην Αλβανία. Ο αδερφός του, Στέφανος Πιερράκος κατάφερε να βρει τα οστά και τον τόπο που είχαν ταφεί. Ο άνθρωπος που τον βοήθησε προερχόταν και αυτός από τον χώρο του αθλητισμού. Ήταν ο έφεδρος λοχίας, τότε, Χαράλαμπος Παπαδόπουλος που είχε διατελέσει προπολεμικά σύμβουλος στον Άρη. Αυτός υπέδειξε τον τόπο, αλλά κι ένα Έλληνα βορειοηπειρώτη που είχε βοηθήσει στη ταφή. Το 1950 λίγο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου ο Στέφανος Πιερράκος κατάφερε να πάει στην Αλβανία  και να βρει τον τάφο του αδερφού του. Αναγνώρισε το κρανίο του αφού λίγο πριν τον πόλεμο είχε βγάλει κάποια δόντια της κάτω σιαγώνας και μετέφερε τα οστά του στην Ελλάδα. Στις 19 Νοεμβρίου 1950 τα οστά τυλίχτηκαν με τη σημαία του Παναθηναϊκού και θάφτηκαν στον οικογενειακό τάφο στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.

Ο ήρωας του ΠΑΟΚ 

Ο προπολεμικός τερματοφύλακας του ΠΑΟΚ,  Νίκος Σωτηριάδης γεννήθηκε στα Μουδανιά της Προύσας το 1908 και με τη Μικρασιατική Καταστροφή βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη με την οικογένειά του.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην ομάδα του Λευκού Αστέρα και το 1932 πήγε στον ΠΑΟΚ. Όμως εκεί υπήρχε ένας καλός τερματοφύλακας, ο Χαλκιάς κι ο Σωτηριάδης έπρεπε να περιμένει. Στις 19 Φεβρουαρίου 1933 έπαιξε κόντρα στον Ηρακλή.  Ο «Δικέφαλος του Βορρά΄» κέρδισε 4-1 με τον ίδιο να πραγματοποιεί μια εκπληκτική εμφάνιση.

Υπήρξε ο πρώτος ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ που φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας και ο μοναδικός που αγωνίστηκε σʼ αυτήν προπολεμικά. Στην εθνική ομάδα έπαιξε μία φορά. Στον αγώνα με τη Παλαιστίνη  για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938.

Στις 28 Ιανουαρίου 1941, πολεμώντας με το βαθμό του λοχία στο 50ο Σύνταγμα Πεζικού στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, ξεχύθηκε μαζί με άλλους στρατιώτες έξω από το χαράκωμα στο ύψωμα της Τσέροβας, στην Κλεισούρα, προσπαθώντας να κυριέψει το πολυβολείο των Ιταλών. Μία ριπή όμως, τον γάζωσε στο στήθος και έφυγε ηρωικά μαχόμενος σε ηλικία 33 ετών.

Στα Αλβανικά βουνά σκοτώθηκε και ο μπακ του ΠΑΟΚ Γιώργος Βατίκης, ωστόσο δεν έγιναν γνωστές οι συνθήκες του θανάτου του.

 

ΠΗΓΗ

Τι κάνει σήμερα ο Γιώργος Σιδέρης;

Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους κυνηγούς του ελληνικού ποδοσφαίρου. Άρχισε από τον Ατρόμητο Πειραιά και το 1959 πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό.

Σε όλη του την καριέρα δεν αποβλήθηκε ποτέ από παιχνίδι. Του είχαν προσάψει το παρατσούκλι Φώτακας κι εκείνος κάθε φορά που αγωνιζόταν, έδινε τον καλύτερό του εαυτό για να μην απογοητεύσει κανέναν. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι το 1969 κατετάγη 17ος σε δημοψήφισμα για τον καλύτερο παίκτη της Ευρώπης. Πρώτος τότε είχε έρθει ο Μπεκενμπάουερ.

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που το 1972 επέστρεψε στο θρύλο, δέκα χρόνια πριν φόρεσε τη φανέλα της ιταλικής Λανερόσι σε φιλικά μετά από πρόσκληση των Ιταλών.

Ενδιαφέρον για την απόκτησή του είχαν δείξει και άλλες ιταλικές ομάδες όπως η Ίντερ, η Φιορεντίνα αλλά και η Ατλέτικο Μαδρίτης (Ισπανική).

Ο Γιώργος Σιδέρης υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελλάδος και με τα χρώματά της αγωνίστηκε από το 1958 έως το 1970. Το 2010 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της δεκαετίας του ΄60 ύστερα από ψηφοφορία Ελλήνων φιλάθλων που διοργάνωσε ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ.


Ο Γιώργος Σιδέρης έμενε σε μια γειτονιά στου Ρέντη. Δεν είχε ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο αλλά υπήρχαν άλλοι από τη γειτονιά του που έπαιζαν μπάλα. Κάποια στιγμή λοιπόν εκείνος συζήτησε μαζί τους και τους είπε ότι θα αρχίσει κι εκείνος να παίζει γιατί δεν είχε δουλειές.

Το παρατσούκλι του το απέκτησε από τον μεγαλύτερο αδερφό του, ο οποίος ήταν ποδοσφαιριστής και έπαιζε στους Φιλάθλους του Πειραιά. Το χόμπι του ήταν να δέρνει τους διαιτητές. Έτσι, όταν άρχισε να παίζει, έλεγαν πως είναι το αδερφάκι του Φώτακα, το Φωτακάκι. Κι έτσι έμεινε το παρατσούκλι.

Ο Γιώργος Σιδέρης άρχισε να παίζει σαν χαφ περίπου στο κέντρο. Στην αρχή δεν ήθελε να πάει στον Ολυμπιακό γιατί πίστευε ότι δεν ήταν έτοιμος. Έτσι, πήγε στον Ατρόμητο και έμεινε ένα χρόνο εκτός, τον έβαζαν στη β’ ομάδα και έπαιζε σε παιχνίδια που δεν είχαν βαθμολογικό ενδιαφέρον.

Πέρασε ο καιρός και σιγά σιγά βρέθηκε στην πρώτη ομάδα του Ατρομήτου και αργότερα στον Ολυμπιακό.


Σήμερα, ο Γιώργος Σιδέρης δεν πηγαίνει στο γήπεδο. Ούτε εμφανίζεται στους παλαίμαχους για να δει ή να παίξει σε κάποιον αγώνα. Όπως λένε άνθρωποι που τον ξέρουν, βλέπει από την τηλεόραση τα ματς και παραμένει Ολυμπιακός.


Δεν μπορεί να βλέπει καυγάδες και φασαρίες μεταξύ των αντίπαλων ομάδων και σταμάτησε να πηγαίνει στους αγώνες γιατί μια φορά είχε πάει σε αγώνα και άρχισε να «τρώει» μπουκάλια.
Από τότε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής αποφάσισε να μην ξαναβρεθεί σε κερκίδες. Δεν τον ενδιαφέρουν οι τιμές που μπορεί να του αποδοθούν. Εξάλλου, όπως λέει, την αγάπη του κόσμου τη λαμβάνει όταν τον βλέπουν. Ούτε συνεντεύξεις του αρέσει να δίνει γιατί πιστεύει ότι δεν έκανε και τίποτα που να δικαιολογεί τις συχνές του εμφανίσεις.

Οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν καλά λένε ότι όταν παίρνει μια απόφαση, δεν αλλάζει ποτέ γνώμη.
Τον πονάει που βλέπει τη χώρα του να… βουλιάζει και δεν θέλει να σκέφτεται ότι οι συμπατριώτες του δεν έχουν χρήματα ούτε για ένα πιάτο φαγητού…


Ο Γιώργος Σιδέρης έφτιαξε ασφαλιστική εταιρεία το 1978 και προσφέρει ολοκληρωμένες λύσεις στις επιχειρηματικές και ατομικές απαιτήσεις των πελατών της. Σέβεται το προσωπικό της εταιρείας του και οι υφιστάμενοί του τον σέβονται εξίσου. Οι περισσότεροι μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή που παραμένει ταπεινός, παρά την τεράστια καριέρα του στους αγωνιστικούς χώρους.

«Αν έκανα τώρα αστεία, θα μου έκαιγαν το σπίτι»!

Ο Τότης Φυλακούρης μίλησε στον NovaΣΠΟΡ FM 94,6 για τη διαφορά της νοοτροπίας των οπαδών σε σχέση με το παρελθόν και τα δικά του αστεία, όπως αυτό με τον κόκορα πριν 30 χρόνια...



Σαν σήμερα, στις 26 Οκτωβρίου 1972, ο Τότης Φυλακούρης άφηνε στη σέντρα του γηπέδου της Λεωφόρου, πριν από την έναρξη του ΠΑΟ – ΤΣΣΚΑ, έναν… πετεινό, κάνοντας πλάκα για την ήττα του Ολυμπιακού από την Τότεναμ, δείχνοντας ότι στο ποδόσφαιρο της εποχής υπήρχε αγνότητα και χιούμορ. «Αν το έκανα τώρα, θα μου έκαιγαν το σπίτι», είπε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής στον NovaΣΠΟΡ FM 94,6.

Η ενέργειά του, τότε, θεωρήθηκε προσβλητική, όταν το θέμα πήρε διάσταση από δημοσιογράφους και κόσμο. Ετσι, λοιπόν, ο Φυλακούρης τιμωρήθηκε με ποινή 4 αγωνιστικών και πρόστιμο 50.000 δραχμών. Αργότερα, βέβαια, όλοι κατάλαβαν ότι επρόκειτο για ένα αγνό χιούμορ και ο Τότης έγινε, εκτός από σπουδαίος παίκτης και ένας από τους πιο αγαπημένους ποδοσφαιριστές της εξέδρας, ανεξαρτήτως οπαδικής προτίμησης.



Ο ίδιος, 30 χρόνια, μετά θυμήθηκε, μέσω του NovaΣΠΟΡ FM 94,6, εκείνη τη μέρα: «Όλα έγιναν με βάση το χιούμορ και όχι την ειρωνία. Είναι προσόν να είσαι έξυπνος και χιουμορίστας. Πολλοί παρεξηγήθηκαν, αλλά μετά επακολούθησαν κι άλλα ευτράπελα. Ημουν πολύ φίλος με Ολυμπιακούς, ΑΕΚτσήδες, Θεσσαλονικείς. Όταν έπαιζε η Τότεναμ με τον Ολυμπιακό, εμείς παίζαμε με την ΤΣΚΚΑ, στη Λεωφόρο την άλλη μέρα. Ο Γλέζος και ο Δεληκάρης, έλεγαν στους δημοσιογράφους, εμείς θα πάμε στην Αγγλία και θα έρθουμε Με τη νίκη. Θα μαδήσουμε το έμβλημα της Τότεναμ (πετεινός). Εγώ έλεγα ότι ο Ολυμπιακός θα περάσει δύσκολα εκεί, γιατί θυμόμουν το παιχνίδι μας με την Εβερτον, που ο Θεός κοιμόταν και ήρθε 1-1, αντί για 10-1! Ο Ολυμπιακός έχασε 4-0 και εμείς δίναμε, την άλλη μέρα, τη ρεβάνς με ΤΣΚΚΑ. Στο γήπεδο της Λεωφόρου, πέταξα έναν κόκορα και ακολούθησαν γέλια. Βέβαια, τότε οπαδοί και δημοσιογράφοι το έκαναν θέμα, εγώ ζήτησα συγνώμη δημόσια, έφαγα 4 αγωνιστικές και 50.000 πρόστιμο. Τα πλήρωσε ο Παναθηναϊκός. Ηταν χιούμορ, σε άλλες χώρες πετούσαν γουρουνάκια, σκυλάκια. Απλώς επακολούθησε ένα βουητό και τιμωρήθηκα. Αφού με τιμώρησαν και είδαν ότι κάνω τέτοια, άρχισε ο κόσμος του Ολυμπιακού και όλης της Ελλάδας να λέει “κακώς τιμωρήθηκε ο Τότης”. Εγώ έχω καλές σχέσεις με όλους. Κάπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια στο ποδόσφαιρο πρέπει να ανταμείβεται. Εγώ ήμουν και είμαι αξιοπρεπής και δεν έδωσα ποτέ δικαίωμα. Ηταν ένα αστείο και έγινε θέμα».

Γιατί τώρα δεν γίνονται τέτοια αστεία στο ποδόσφαιρο;

«Τώρα υπάρχει ο οπαδισμός και οι ανεγκέφαλοι. Αν εγώ ήμουν στο τιμ της ομάδας του ΠΑΟ, θα έκανα αστεία για να φτιάξει η ψυχολογία. Εστω κι έναν παρεξηγημένο παίκτης, πρέπει να ξέρεις να κουμαντάρεις. Ο ποδοσφαιριστής είναι σαν ένα μικρό παιδάκι, που θέλει καραμέλα, δεν την παίρνει και κλαίει. Οι παίκτες είναι παιδιά. Ο Βαμβακούλας για παράδειγμα, έχει ατάκες πολύ καλές. Άλλες εποχές εκείνες τότε. Αν εγώ έκανα τώρα το αστείο, θα μου έκαιγαν το σπίτι. Το χιούμορ μου είναι αγνό, έχει αγαθότητα, δεν παρεξηγούμαι. Ακόμη και παίκτες αντίπαλοι, όταν παίζουμε τώρα ποδόσφαιρο με τους παλαιμάχους, με αγκαλιάζουν.


«Πίστευαν ότι έκανα πλάκα και πήγα να πεθάνω»

Ο Φυλακούρης συνέχισε, μιλώντας για ένα συμβάν που έγινε στην Καλαμάτα και που παρ’ ολίγο να του κοστίσει την ίδια του τη ζωή: «Επαιζα στην Καλαμάτα, με τους παλαιμάχους, για φιλανθρωπικό σκοπό. Εκανα μια ντρίπλα, στο κέντρο, που είχε λάσπη και έπεσα κάτω με το πρόσωπο στο χόρτο! Ο κόσμος γελούσε γιατί νόμιζε ότι έκανα πλάκα. Εγώ, όμως, έμεινα αναίσθητος! Πήγα, στο νοσοκομείο και έκανα αμέσως χειρουργείο. Κόντεψα να πεθάνω. Ο κόσμος νόμιζε ότι έκανα πλάκα και όταν με μετέφεραν με το φορείο φώναζε “Ελα Τότη, σήκω, πέτυχε το αστείο”… Στη Νέα Σμύρνη είχα βάλει γκολ με τη μύτη για να κάνω χιούμορ στους οπαδούς του Πανιωνίου, που έβριζαν τους παίκτες του Παναθηναϊκού».

Τι κάνει σήμερα ο Στράτος Αποστολάκης;

Οι… ουρανοί έχασαν έναν πιλότο και το ποδόσφαιρο κέρδισε έναν ακόμη καλό παίκτη. Ο Στράτος Αποστολάκης δεν είχε φιλοδοξία να γίνει ποδοσφαιριστής. Πιλότος ήθελε να γίνει όμως ο γυμναστής του στο σχολείο του Αγρινίου, του άλλαξε γνώμη.


Άρχισε την καριέρα του από τον Παναιτωλικό τη σεζόν 1985-85 και την αμέσως επόμενη χρονιά τον απέκτησε ο Ολυμπιακός. Με τη φανέλα της ομάδας του Πειραιά αγωνίστηκε μέχρι το 1990.
Εκείνο το καλοκαίρι πήγε στον αιώνιο αντίπαλο των ερυθρόλευκων και έτσι δημιουργήθηκε μία ακόμη ρήξη στις σχέσεις των δύο ομάδων. Στον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε μέχρι το 1999 τερματίζοντας την καριέρα του.

Αποφάσισε να ασχοληθεί με την προπονητική. Έτσι, το 2001 ανέλαβε προπονητής των πρασίνων αλλά απομακρύνθηκε στα μισά της χρονιάς. Παρέμεινε όμως στην ομάδα σε πόστο μάνατζερ από οποίο είχε την προστριβή που ήταν αιτία να απομακρυνθεί ο Πάολο Σόουζα από τον ΠΑΟ. Το 2004 ανέλαβε την Ολυμπιακή ομάδα της Ελλάδος για την αντίστοιχη διοργάνωση χωρίς ωστόσο να καταφέρει να διακριθεί. Έτσι, απομακρύνθηκε λίγο αργότερα από την προπονητική.


Σήμερα, ο Στράτος Αποστολάκης ασχολείται με επιχειρηματικές δραστηριότητες αφού κινείται στο χώρο των ακινήτων εκτός Αθηνών. Όπως λέει στο newsbeast.gr, παίζει ακόμη ποδόσφαιρο με τους παλαίμαχους. «Το ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου. Το αγαπώ και το έχω τιμήσει», λέει.

Δοκίμασε την τύχη του στην προπονητική, αλλά, όπως αναφέρει, ήταν μια δραστηριότητα που δεν τον ενθουσίασε ιδιαίτερα. «Πιεζόμουν, αγχωνόμουν αρκετά και ήθελα να περάσω αρκετό χρόνο με την οικογένειά μου και γι’ αυτό έφυγα», συμπληρώνει.


Βέβαια, είναι υπέρ του αθλητισμού. «Ο αθλητισμός είναι υγεία, ο πρωταθλητισμός είναι αρρώστια. Δηλαδή, είναι μια πίεση αρκετά μεγάλη. Αν μπορεί κάποιος να ξεπεράσει αυτή την πίεση, εγώ θα του πρότεινα να ασχοληθεί με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Αν δεν μπορεί όμως αυτή την πίεση, θα του έλεγα να μην το συνεχίσει καθόλου», πιστεύει.

Και, όπως συμπληρώνει, ανήκει στους ανθρώπους που του έγιναν προτάσεις για να επιστρέψει, όμως εκείνος αρνήθηκε. «Είναι πιο σημαντική η οικογένειά μου. Πηγαίνω εκδρομές μαζί τους και κάνω πράγματα που δεν μπορούσα όταν ήμουν στο ποδόσφαιρο», αναφέρει.


Και τονίζει: «Έπειτα, δε νομίζω ότι η προπονητική στην Ελλάδα πληροί κάποιες προϋποθέσεις για να μπορείς να σταδιοδρομήσεις. Κάποια πράγματα είναι και θέμα προϋποθέσεων για να κάνει κάποιος καριέρα», καταλήγει.

Στο σανίδι και στη μεγάλη οθόνη η ζωή του Γουόλτερ Ταλ

Ταινία και θεατρικό έργο θα γίνει προσεχώς η ζωή του Γουόλτερ Ταλ, του δεύτερου μαύρου ποδοσφαιριστή που έπαιξε στην πρώτη κατηγορία της Αγγλίας και του πρώτου μαύρου αξιωματικού στην ιστορία του αγγλικού στρατού.

 

Ο συγγραφέας και παραγωγός Φιλ Βασίλι και ο σκηνοθέτης Ντέβιντ Τράκερ κατανόησαν ότι η ιστορία του Ταλ είναι ιδιαίτερα επίκαιρη λόγω των συνεχόμενων κρουσμάτων ρατσισμού στα ευρωπαϊκά γήπεδα και την παρουσιάζουν στο ευρύ κοινό για να δώσουν, εκτός των άλλων, ένα μήνυμα συναδέλφωσης.

"Το πρότεινα για πρώτη φορά το 1993 αλλά τότε ουδείς ενδιαφερόταν. Ο Ταλ και η ιστορία του είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Με το πέρασμα των χρόνων όμως το ενδιαφέρον φούντωσε. Τόσο με την ταινία όσο και το θεατρικό έργο επιθυμούμε να δείξουμε στον κόσμο ότι μπορεί να πετύχει πράγματα ανεξάρτητα από τα εμπόδια που παρουσιάζονται στο διάβα του" τόνισε σε δηλώσεις του ο Βασίλι για να συνεχίσει.

"Ο Ταλ είχε μαύρο πατέρα και λευκή μητέρα. Με τη δράση του και τη στάση ζωής του άνοιξε το δρόμο για όλους τους μιγάδες προπονητές, ήταν ένα πρότυπο θα μπορούσε να πει κανείς. Η Μεγάλη Βρετανία είναι πια μία πολιτισμική χώρα και έχουν γίνει τεράστια βήματα προόδου αλλά προβλήματα υπάρχουν ακόμα".

Ποιος ήταν ο Ταλ

Γεννημένος στο Κεντ στις 28 Απριλίου του 1888, ο Ταλ είχε δύσκολα παιδικά χρόνια όχι μόνο εξαιτίας του χρώματος του δέρματός του και της σχετικής προκατάληψης που υπήρχε στην Αγγλία του 19ου αιώνα.

Εχασε και τους δύο γονείς του πριν συμπληρώσει τα δέκα χρόνια του και μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο κοντά στο Λονδίνο. Υιοθετήθηκε από το ζεύγος Γουόρνοκ στη Γλασκώβη και με τη βοήθεια των θετών γονιών του έγινε ο πρώτος μαύρος οδοντίατρος της πόλης!

Μία από τις μεγάλες αγάπες της ζωής του ήταν το ποδόσφαιρο. Μετά από μία περιοδεία με την Τότεναμ στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη υπέγραψε συμβόλαιο με τους Λονδρέζους το 1909 και έγινε μόλις ο δεύτερος μαύρος ποδοσφαιριστής που αποκτούσε το δικαίωμα να παίξει στη μεγάλη κατηγορία της Αγγλίας.

Με την Τότεναμ έπαιξε μόλις σε 10 παιχνίδια. Τα συνεχή ρατσιτσικά κρούσματα σε όποιο γήπεδο πήγαινε να παίξει με την ομάδα του τον αποθάρρυναν (χαρακτηριστικό ένα παιχνίδι με την Μπρίστολ Σίτι της οποίας οι οπαδοί δεν σταμάτησαν στιγμή να τον βρίζουν).

Βρήκε το ποδοσφαιρικό λιμάνι του στην Νορθάμπτον με την οποία έπαιξε σε 111 συνεχόμενα παιχνίδια μέχρι τον Δεκέμβριο του 1914 όταν κατατάχθηκε στον αγγλικό στρατό για να πολεμήσει στον Α' παγκόσμιο πόλεμο.

Ηταν, κατά την εφημερίδα "Glasgow Evening Star", ο πρώτος μαύρος αξιωματικός στην ιστορία του βρετανικού στρατεύματος. Επαινέθηκε και τη δράση του σε μάχες επί ιταλικού εδάφους, προτάθηκε για μετάλλιο ανδρείας το οποίο όμως δεν κέρδισε ποτέ και εν τέλει έπεσε από γερμανικά πυρά στις 25 Μαρτίου του 1918 σε μάχη στη Γαλλία. Η σωρός του δεν βρέθηκε ποτέ.

Εξω από το γήπεδο της Νορθάμπτον υπάρχει μνημείο στο όνομά του και η σχετική επιγραφή καταδεικνύει την προσπάθεια που έκανε να μειώσει τις φυλετικές διακρίσεις με τη ζωή και τη δράση σε πολλά κοινωνικά πεδία.

*** Το θεατρικό έργο που αναφέρεται στη ζωή του Ταλ θα παιχθεί από τις 21 Φεβρουαρίου μέχρι τις 16 Μαρτίου του 2013 στο Octagon Theatre του Μπόλτον.

ΠΗΓΗ