Οι Κυριακές που αγάπησα: Με ΠΡΟ-ΠΟ και "Μικρόφωνο Στα Γήπεδα"

Μιλήσαμε με τον Κώστα Μότση, τον Ηρακλή Κοτζιά και τον Σήφη Βοτζάκη, τους ανθρώπους που με την φωνή τους στο "Μικρόφωνο Στα Γήπεδα" σημάδεψαν τα κυριακάτικα μεσημέρια μας και βρήκαμε τα δελτία και τις διαφημίσεις του ΠΡΟ-ΠΟ των προηγούμενων δεκαετιών σε μια προσπάθεια να αναβιώσουμε τις ποδοσφαιρικές Κυριακές μας. Το 111 ήταν ο μαγικός αριθμός στο καντράν του τηλεφώνου. Νοσταλγείστε μαζί μας!

Αθλητική Κυριακή – Η ιστορία του παλαιότερου ηχητικού τηλεοπτικού σήματος

Είναι η μακροβιότερη αθλητική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης, που δημιουργήθηκε από τον Γιάννη Διακογιάννη και άρχισε να προβάλλεται στο τότε «ΕΙΡΤ-Κανάλι 5» το 1967 με τον τίτλο «Ο κόσμος των σπορ».

 Ήταν ημίωρη (20:30-21:00) και αρχικά προβαλλόταν κάθε Δευτέρα, αλλά δύο χρόνια μετά άλλαξε μέρα και ώρα μετάδοσης και μετονομάστηκε σε «Αθλητική Κυριακή» (21:05).

Ο Γιάννης Διακογιάννης παρουσίαζε την «Αθλητική Κυριακή» μέχρι και το 1983....

Την εκπομπή την ξέρουν όλοι, λίγοι όμως γνωρίζουν ποιος είναι ο συνθέτης του μουσικού αυτού σήματος…

H πιο τυχερή γενιά στην ιστορία

O Zastro κάνει αναδρομή στο παρελθόν και θυμάται πιο τυχερή γενιά στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, την εποχή που το άθλημα στην Ελλάδα απογειώθηκε



Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά σχεδόν ευλογημένη μπασκετικά. Εκείνοι που θυμούνται τον "πελαργό" του ’87, το "Τζονς", το τριπλό σπάσιμο του Γκάλη με τους Σοβιετικούς, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Φίλιππος Συρίγος.

"Όποιος Διαβάζει Είναι Βλάκας..." : 15 αναμνήσεις από τα θρανία των 80's και των 90's

Το πρώτο κουδούνι της χρονιάς χτυπά, τα χαρτάκια Panini κρύβονται βιαστικά στα τσεπάκια της σάκας Παξός, τα πρώτα βρεγμένα βαμβάκια τοποθετούνται στα άδεια κεσεδάκια γιαουρτιών και η αίθουσα μυρίζει κηρομπογιά ανακατεμένη με ξύσματα ξυλομπογιάς Faber Castell.

Έτοιμοι για μια βουτιά στις σχολικές αίθουσες των 80s και των 90s;

Γιατί το Pac-man είναι το πιο ανδρικό παιχνίδι όλων των εποχών

Ο Θέμης Καίσαρης γράφει για το Pac-man, την Ms Pac-man και τα μαθήματα που παίρνει ένας άνδρας από το παιχνίδι αυτό.


Όχι, δεν είμαι gamer. Δεν είχα/έχω στην κατοχή μου ούτε Playstation, ούτε Xbox, δεν έπαιζα τρομερά παιχνίδια στον υπολογιστή. Πρέπει να είμαι ο μοναδικός φανατικός ποδοσφαιρόφιλος στον πλανήτη που δεν έχει παίξει ΠΟΤΕ ούτε Pro Evolution Soccer ούτε FIFA και δεν ντρέπομαι γι’αυτό, ούτε θέλω να παίξω ποτέ.

Δεν είμαι ειδικός. Είμαι εδώ για να πω το εξής απλό. Το Pac-man είναι το πιο αντρικό παιχνίδι ever.

Η ιστορία που συγκλόνισε το πανελλήνιο

Συμπληρώνονται 34 χρόνια από την υπόθεση «Κωσταλέξι».


Τριάντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη φριχτή αποκάλυψη ενός δράματος που συγκλόνισε το 1978 την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Οι πόρτες στο ισόγειο ενός σπιτιού στο χωριό Κωσταλέξι στη Λαμία ανοίγουν στις 7 Νοεμβρίου 1978 και μια ομάδα αστυνομικών και δημοσιογράφων έρχεται αντιμέτωπη με ένα θέαμα που δύσκολα θα ξεχάσει.


Η 47χρονη πια Ελένη Καρυώτη αντικρίζει τον ήλιο μετά από 29 ολόκληρα χρόνια εγκλεισμού της σ' ένα μικρό δωμάτιο, λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω απ' την Λαμία.


Η φρικτή ιστορία της ξεκινά από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Η έφηβη τότε Ελένη, γόνος εθνικόφρονης οικογένειας, έκανε κάτι που στην μικρή και κλειστή κοινωνία του χωριού φάνταζε έγκλημα. Φήμες την ήθελαν να διατηρούσε ερωτική σχέση με τον δάσκαλο του χωριού, ο οποίος συν τοις άλλοις φερόταν να είχε προσχωρήσει στις τάξεις των κομμουνιστών ανταρτών.


Η γονείς της και τα τρία αδέλφια της, μπροστά σ' αυτήν την ντροπή, αποφασίζουν να δράσουν άμεσα κι αποφασιστικά. Φυλακίζουν την Ελένη στο ισόγειο του σπιτιού. Για αυτούς δεν υπάρχει πια. Το μοναδικό της ρούχο ήταν μια κουβέρτα ενώ δεν έβγαινε καθόλου από το δωμάτιο.

Το πιο λυπηρό ήταν πως πολλοί κάτοικοι του χωριού φαίνεται να γνώριζαν τι συνέβαινε. Κανείς όμως, ακόμα κι όταν πέρασαν τα χρόνια, δεν τόλμησε να κάνει έστω και μια ανώνυμη καταγγελία.


Η ιστορία που αποκαλύφθηκε από τους δημοσιογράφους πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις. Ουσιαστικά κατηγορήθηκε όλο το χωριό, ότι αν και γνώριζε για τον εγκλεισμό δεν έκανε τίποτα για να ελευθερώσει την κοπέλα.

Το Κωσταλέξι έγινε συνώνυμο με τη μιζέρια, την αθλιότητα και την απάνθρωπη συμπεριφορά.
Οι αστυνομικοί και δημοσιογράφοι που άνοιξαν την πόρτα βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια τρομαγμένη φιγούρα. Έβγαζε άναρθρες κραυγές, καθώς τόσα χρόνια δεν είχε κάποιον να μιλήσει. Μπορούσε μόνο να ψελλίσει μερικές λέξεις. Ο 29χρονος εγκλεισμός της, της άφησε εμφανή ψυχολογικά προβλήματα.


Η Ελένη Καρυώτη νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Λαμίας. Εκεί, όπως λέγεται, έγραψε σ' ένα κομμάτι χαρτί το όνομα του ανθρώπου που αγαπούσε. Έγραψε το όνομα του δασκάλου.
Τα αδέλφια της οδηγήθηκαν στην δικαιοσύνη και αθωώθηκαν.


Οι γιατροί αποφάσισαν την μεταφορά της σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Λίγα χρόνια αργότερα, η Ελένη Καρυώτη εξαφανίζεται κι έκτοτε αγνοείται η τύχη της.

16 χρόνια στη φυλακή, από το 1996, δεν τον έχει επισκεφθεί ούτε ένα άτομο!

Τον Θεόφιλο Σεχίδη, από το 1996, που είναι στη φυλακή, δεν τον έχει επισκεφθεί ούτε ένα άτομο! Θα πειτε, ποιος να τον επισκεφθεί, αφού τον Μάιο του 1996 σκότωσε τον 55χρονο πατέρα του Δημήτρη, τη 48χρονη μητέρα του Μαρία, την 27χρονη αδελφή του Ερμιόνη, την 75χρονη γιαγιά του Ερμιόνη Καλαμάρα και τον 58χρονο θείο του, αδελφό του πατέρα του, Βασίλη Σεχίδη. Ηταν τότε 24 χρόνων και φοιτούσε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Κομοτηνής. Σήμερα, στα 42 του, κρατείται στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού. Όμως, αυτός ο άνθρωπος, θέλει αγάπη. Νοσηλεύεται στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων των Φυλακών Κορυδαλλού, χωρίς πλέον κανείς συγγενής ή γνωστός να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν. Σιωπηλός, χαμένος στον κόσμο του, μοναχικός, φιγούρα βγαλμένη από το τραγούδι «στο θολωμένο μου μυαλό", αναζητά ένα χάδι συμπόνοιας, αλλά δεν το βρίσκει...

Διαβάστε όλη την ιστορία του απεχθούς πενταπλού εγκλήματος πιο κάτω:

του Γιάννη Ράγκου


Χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα που έγιναν στα ελληνικά αστυνομικά χρονικά. Οι πέντε δολοφονίες συγγενικών του προσώπων, που διέπραξε ο 24χρονος φοιτητής Θεόφιλος Σεχίδης σε διάστημα μικρότερο του ενός 24ώρου στη Θάσο, προκάλεσαν σοκ στην κοινή γνώμη και «άνοιξαν» μια νέα σελίδα στην έρευνα της εγκληματικής συμπεριφοράς στην Ελλάδα. Αναμφισβήτητα, η υπόθεση του Θ. Σεχίδη αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες (από την εγκληματολογική και γενικότερα επιστημονική πλευρά) περιπτώσεις στην εγχώρια και διεθνή ιστορία του εγκλήματος.

Ο Θεόφιλος Σεχίδης

Νωρίς το μεσημέρι της Πέμπτης 8 Αυγούστου 1996, μπροστά στην πολυκατοικία της οδού Φιλελλήνων 24, στην Ανάληψη της Θεσσαλονίκης, επικρατούσε ασυνήθιστη κίνηση. Οι περίοικοι, που είχαν συγκεντρωθεί, είδαν μερικούς αστυνομικούς με πολιτικά να μεταφέρουν τον 24χρονο τριτοετή φοιτητή στο Νομικής Σχολής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Κομοτηνής Θεόφιλο Σεχίδη στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης. Αφορμή γι αυτή την προσαγωγή είχε σταθεί η καταγγελία που είχε κάνει την 1η Αυγούστου στην Αστυνομική Διεύθυνση Φλώρινας η Ελένη Σεχίδη, γυναίκα του θείου του Θεόφιλου, πως ο άντρας της δεν είχε δώσει σημεία ζωής από τα μέσα Μαΐου.
Συγκεκριμένα, η Ελένη Σεχίδη, η οποία με τον 58χρονο άντρα της Βασίλη και τον γιο της, επίσης Θεόφιλο, ζούσαν στο Βέλγιο, δήλωσε ότι στις 9 Μαΐου, ο Βασίλης Σεχίδης είχε φτάσει στην Ελλάδα για να επισκεφτεί τον αδελφό του Δημήτρη στη Θάσο. Αλλά, από τις 19 Μαΐου είχαν χαθεί τα ίχνη του, όπως και τα ίχνη των υπόλοιπων μελών της οικογένειας του άντρα της: του 55χρονου αδελφού του Δημήτρη Σεχίδη, δασκάλου και διευθυντή του δημοτικού σχολείου Ποταμιάς Θάσου, της 48χρονης γυναίκας του Δημήτρη, Μαρίας (οι γονείς του Θεόφιλου), της 27χρονης κόρης τους Έμυς (Ερμιόνης), καθώς και της 75χρονης γιαγιάς τους Ερμιόνης Καλαμάρα. Επανειλημμένως είχε επιχειρήσει να επικοινωνήσει μαζί του, αλλά δεν τον έβρισκε, ενώ στο τηλέφωνο του σπιτιού του Δημήτρη Σεχίδη στον Λιμένα Θάσου, απαντούσε σταθερά ο Θεόφιλος, ο οποίος της έλεγε πως έλειπαν όλοι στο εξωτερικό, ενώ ο θείος του Βασίλης είχε πάει στην Γερμανία ή στο Βέλγιο ή στην Ιταλία. «Οπουδήποτε πήγαινε ο Βασίλης, το ήξερα πρώτα εγώ. Πώς, λοιπόν, έφυγε στην Ιταλία -και για ποιο λόγο- χωρίς να τηλεφωνήσει ούτε μια φορά στο σπίτι του;» θα δηλώσει αργότερα η ίδια.

Ο Θ. Σεχίδης μεταφέρεται στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, από την πολυκατοικία της οδού Φιλελλήνων 24

Αρχικώς, η Ελένη Σεχίδη είχε καταγγείλει την εξαφάνιση στις αστυνομικές αρχές του Βελγίου, αλλά τότε δεν είχαν βρεθεί στοιχεία που να φωτίζουν την υπόθεση. Έτσι, λίγο καιρό μετά, έφτασε με τον γιο της Θεόφιλο στον Τριπόταμο Φλώρινας (απ’ όπου καταγόταν η οικογένεια), προσπαθώντας να εντοπίσουν τα ίχνη τους άντρα της. Όταν αυτό δεν κατέστη δυνατό, κατέφυγε στην αστυνομία και δήλωσε την εξαφάνιση, εκφράζοντας τους φόβους της ότι πιθανόν οι αγνοούμενοι να έχουν πέσει θύματα δολοφονίας. Με την υπόθεση ασχολήθηκαν το Αστυνομικό Τμήμα Θάσου, η Ασφάλεια Καβάλας και η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, ενώ παράλληλα συμμετείχαν οι βελγικές αρχές και το γερμανικό τμήμα της Ιντερπόλ. Στο μεταξύ, δέχτηκε την επίσκεψη του Θεόφιλου στον Τριπόταμο (στις 3 Αυγούστου), ο οποίος ζητούσε επιμόνως πληροφορίες για την τύχη του θείου του και των γονιών του. Η Ελένη Σεχίδη θορυβήθηκε από την επίσκεψη του ανιψιού της και την αλλοπρόσαλλη -όπως είπε- συμπεριφορά του («του βάλαμε να φάει και έκανε περίεργες κινήσεις, μας κοίταζε περίεργα» δήλωσε αργότερα η αδελφή της Ελένης, που ήταν παρούσα στη συνάντηση) και μετά από προτροπή της αστυνομίας πήγαν σε κάποιους συγγενείς τους στη Νέα Πέλλα Γιαννιτσών.

Ο Θ. Σεχίδης, που χαρακτηριζόταν από το περιβάλλον του ως ιδιόρρυθμος τύπος, είχε εντοπισθεί στις αρχές Ιουνίου στην Αθήνα, όταν σε έρευνα που του είχε γίνει είχαν βρεθεί πάνω του ένα μαχαίρι κι ένα φυσίγγι, αλλά τελικώς αφέθηκε ελεύθερος.Επιπλέον, στις 21 Ιουλίου σε έλεγχο που είχε γίνει στο αυτοκίνητό του στην περιοχή της Καβάλας, είχαν βρεθεί μια κοντόκανη καραμπίνα, ένα κυνηγετικό όπλο και φυσίγγια. Λίγες μέρες μετά, το δικαστήριο τον καταδίκασε σε δεκάμηνη φυλάκιση και πρόστιμο 700.000 δρχ., με τριετή αναστολή (λόγω του γεγονότος ότι είχε λευκό ποινικό μητρώο), και αφέθηκε και πάλι ελεύθερος. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός πως, κατά την εξέτασή του, ο Θ. Σεχίδης δεν μπορούσε να δώσει πειστικές απαντήσεις για το πού βρίσκονται οι πέντε συγγενείς του, ενώ έπεφτε και σε συχνές αντιφάσεις, ενέτεινε τις υποψίες των αστυνομικών της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης ότι πιθανώς σχετίζεται με την εξαφάνισή τους. Τελικώς, αργά το βράδυ της 8ης Αυγούστου και μετά από πολύωρη ανάκριση, ο Θ. Σεχίδης ομολόγησε πως στις 19 και 20 Μαΐου σκότωσε τον πατέρα, την μητέρα, την αδελφή, τον θείο και την γιαγιά του στον Λιμένα Θάσου, ακολούθως τεμάχισε τα πτώματα -εκτός από αυτό του θείου του- και κατόπιν τα μετέφερε σε σακούλες σε χωματερή της Καβάλας, όπου και τα πέταξε.


«Ήταν άρρωστοι και ήθελα να τους λυτρώσω» δήλωσε, αρχικά, στους εμβρόντητους αξιωματικούς της αστυνομίας και αργότερα πρόσθεσε: «Ήθελαν να με βγάλουν από τη μέση και πρόλαβα να τους σκοτώσω πρώτος. Υπήρχε συνομωσία σε βάρος μου. Βρισκόμουν εν αμύνη. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο επειδή ήξερα ότι ήμουν άλλης μάνας παιδί και δεν μου ‘λεγαν την αλήθεια. Τους ξέκανα, για να μην με ξεκάνουν».

Χαρακτηριστικά δημοσιεύματα την Παρασκευή 9 Αυγούστου 1996. Επάνω, από την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» και κάτω, από την εφημερίδα «Απογευματινή»

Οι πέντε δολοφονίες


Τις επόμενες ώρες, ο Θ. Σεχίδης περιέγραψε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες τις πέντε δολοφονίες που είχε διαπράξει, αλλά και όσα ακολούθησαν.


Ο πρώτος φόνος έγινε το πρωί της 19ης Μαΐου, στην περιοχή της αρχαίας ακρόπολης της Θάσου (στην περιοχή του Λιμένα). Ο Θ. Σεχίδης πήγε εκεί με τον θείο του Βασίλη για να συζητήσουν. Κατά τον δράστη, ο Βασίλης Σεχίδης, ο οποίος ζούσε στο Βέλγιο 32 χρόνια, είχε πάει στη Θάσο μετά από παράκληση του πατέρα του, για να πεισθεί ο 24χρονος φοιτητής να επισκεφθεί ψυχίατρο, γιατί «παρουσίαζε κάποια προβλήματα» (εφημερίδα «Τα Νέα» – Σάββατο 10 Αυγούστου 1996). Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, στις 17 Μαΐου, ο πατέρας του Θ. Σεχίδη, Δημήτρης, είχε επισκεφθεί στην Κομοτηνή τον γιο του, του είχε ζητήσει το αυτοκίνητο -που χρησιμοποιούσε ο Θεόφιλος- και τον είχε καλέσει να πάει στην Θάσο για να συζητήσουν «κάποια σοβαρά θέματα». Περίπου, ένα χρόνο νωρίτερα, ο Θ. Σεχίδης είχε στείλει στον θείο του στο Βέλγιο δύο επιστολές, στις οποίες εκτός των άλλων αναφερόταν και σε ένα παλιότερο περιστατικό ξυλοδαρμού του από αυτόν. Στην δεύτερη επιστολή, την οποία συνόδευε με μια παιδική του φωτογραφία, όπου φορούσε αποκριάτικη («καουμπόϊκη») στολή και κρατούσε ψεύτικο πιστόλι, ο Θ. Σεχίδης έγραφε, χαρακτηριστικά (διατηρείται η ορθογραφία του πρωτοτύπου): «Μην έχεις ποτέ σου τύψεις για το ότι με χτύπησες. Έτσι ΕΠΡΕΠΕ να γίνει. Εγώ ο ίδιος το προκάλεσα επίτηδες και σου ζήτησα συγνώμη που σε χρησιμοποίησα μ’ αυτόν τον τρόπο αλλά ήταν κι αυτό μέσα στο σχέδιό μου. Ήξερα ότι θα σε καλέσει ο αδελφός σου πριν ακόμη το κάνω και εξάλλου του το’ πα, και από την πρώτη στιγμή που πάτησες το πόδι σου περίμενα να συμβεί το σημερινό. Μην σε ανησυχεί λοιπόν, και σου ζητώ ΣΥΓΝΩΜΗ για τους λόγους που θα σου ήταν αδύνατο να κατανοήσεις. Και όμως το παρατράβηξες. Σου έλεγα ‘φτάνει τώρα, εντάξει’ καθώς είχε επιτευχθεί ο σκοπός ΜΟΥ αλλά εσύ συνέχιζες. Δεν μπορεί, κάποιο σφάλμα θα έγινε στα άστρα που κυβερνάω, κάποια επιπλοκή. Με ΑΓΑΠΗ ο ανεψιός σου. Στον αγαπημένο μου θείο το παλλήκαρά που τα βάζη με τους υποσητιζόμενους. Εγώ όμως σε ΑΓΑΠΩ. (το περίστροφο της φωτογραφίας είναι ψεύτικο, μη φοβάσαι)».

Απόσπασμα της δεύτερης επιστολής του Θ. Σεχίδη προς τον θείο του Βασίλη

Εκείνο το πρωί, η συζήτηση του Θεόφιλου και του θείου του σταδιακά εκτραχύνθηκε, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει συμπλοκή. «Προσπάθησε να με χτυπήσει με ένα μαχαίρι. Τον έσπρωξα και έπεσε σε γκρεμό, από ύψος 10 μέτρων. Κατέβηκα κάτω και τον είδα να ψυχορραγεί. Και για να μην βασανίζεται άλλο, του ‘κοψα με το μαχαίρι το κεφάλι» θα υποστηρίξει ο δράστης. Μερικές μέρες μετά, ο ιατροδικαστής Σερρών Μ. Γεωργιάδης, που εξέτασε το πτώμα του Βασίλη Σεχίδη, διέγνωσε «σοβαρότατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και αποσπασματικά κατάγματα των κροταφικών άκρων. Το κρανίο ήταν διαμελισμένο, και στην τραχηλική χώρα ήταν εμφανής λαμδοειδής βαθιά κόψη (…)».


Στη συνέχεια, ο Θ. Σεχίδης αγόρασε ένα μονόκανο όπλο και ένα καινούργιο πουκάμισο (το προηγούμενο είχε γεμίσει αίματα) και λίγες ώρες αργότερα επέστρεψε στο σπίτι του στον Λιμένα, περιμένοντας τα άλλα μέλη της οικογένειάς του. Πρώτος, έφτασε ο πατέρας του Δημήτρης. Ο Θ. Σεχίδης υποστήριξε πως τότε άρχισε νέος καβγάς. «Ο πατέρας μου είχε ένα μαχαίρι, φοβήθηκα» είπε. «Μόλις γύρισε για να πάει στην τουαλέτα, τον πυροβόλησα και έπεσε νεκρός. Μετά του έκοψα την καρωτίδα μ’ ένα μαχαίρι». Λίγο μετά, μπήκε στο σπίτι και η μητέρα του Μαρία. «Κρατούσε κι αυτή μαχαίρι. Της άρπαξα το χέρι, την αφόπλισα και της έκοψα τον λαιμό με το μαχαίρι» είπε ο Θ. Σεχίδης, αλλά ο ιατροδικαστής διαπίστωσε ότι είχε κι αυτή πυροβοληθεί στο κεφάλι. Ακολούθησε η αδελφή του Έμμυ, που είχε ακούσει την φασαρία, μπήκε στο σαλόνι, κρατώντας ένα τασάκι για να αμυνθεί. Ο Θ. Σεχίδης υποστήριξε πως κρατούσε και αυτή μαχαίρι. «Μου όρμησε και τη σκότωσα με τον ίδιο τρόπο» θα συμπληρώσει.


Ο Θ. Σεχίδης έμεινε όλη την υπόλοιπη μέρα στο σπίτι, μαζί με τα πτώματα των τριών συγγενών του. Στο διάστημα αυτό, αφαίρεσε τους εγκεφάλους των θυμάτων και τα τοποθέτησε σε πιάτο στο ψυγείο! Ο ίδιος θα πει αργότερα: «Δυο-τρεις εγκεφάλους τους έβγαλα και τους έβαλα στο ψυγείο. (…) Είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, που αναφέρεται σε ανατομία του εγκεφάλου κ.λπ. Γι αυτό. Επειδή είχα ασχοληθεί μ’ αυτά. Είχα κάποιες ψυχιατρικές και ιατρικές γνώσεις και ήθελα να εξετάσω την ανατομία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Αυτό είναι όλο. Δεν μετάνιωσα για τίποτα, καλά έκανα. Το ένα κεφάλι ήδη είχε σπάσει, τα μυαλά είχαν βγει, οπότε γιατί να μην τα βάλω στο ψυγείο…» (περιοδικό «Max» – Φεβρουάριος 1997). Τελικά, δεν… μελέτησε τους εγκεφάλους διότι «ήταν χαλασμένο το ψυγείο κι όταν τελείωσα με τα πτώματα και πήγα μετά από μια εβδομάδα να το πάρω (σ.σ.: το πιάτο) είχε αλλοιωθεί και το πέταξα» (εφημερίδα «Τα Νέα» – Τρίτη 20 Αυγούστου 1996).


Το επόμενο πρωί, εντελώς ανυποψίαστη για όσα είχαν ήδη διαδραματιστεί, η γιαγιά του Ερμίονη, που έμενε σε μικρή απόσταση, επισκέφτηκε το σπίτι. Προτού συνειδητοποιήσει το θέαμα του αιματηρού σκηνικού, που επικρατούσε εκεί, δέχτηκε ένα θανατηφόρο πλήγμα μαχαιριού στην καρδιά από τον εγγονό της, που υποστήριξε ότι «άρπαξε ένα μαχαίρι να με χτυπήσει. Τι να έκανα κι εγώ, την σκότωσα».

Τα πέντε θύματα: από αριστερά, ο Δημήτρης Σεχίδης, η Μαρία Σεχίδη, η Έμμυ (Ερμιόνη) Σεχίδη, η Ερμιόνη Καλαμάρα και ο Βασίλης Σεχίδης

Στη συνέχεια, ο δράστης σκέφτηκε να εξαφανίσει τα πτώματα. «Πήγε στην αποθήκη και πήρε ένα βαλιτσάκι, μέσα στο οποίο ο πατέρας του είχε διάφορα εργαλεία. Πήρε δύο αλυσοπρίονα και άρχισε να τεμαχίζει τα πτώματα (σ.σ.: κατ’ άλλες πληροφορίες, για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε, επίσης, και δύο ειδικά ψαλίδια για το κούρεμα των προβάτων). Από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς αγόρασε μεγάλες μαύρες σακούλες σκουπιδιών (σ.σ.: αργότερα, διαπιστώθηκε πως τις σακούλες αγόρασε από διαφορετικά καταστήματα, προκειμένου να μην κινήσει τις υποψίες) και έβαλε μέσα σ’ αυτές τα κομμάτια από τα άψυχα σώματα των θυμάτων. Με περισσή ψυχραιμία άρχισε τα δρομολόγια του θανάτου. Θάσος – Κεραμωτή τρεις φορές, με τρία διαφορετικά ‘φορτία’ στο πορτ-παγκάζ του αυτοκινήτου του πατέρα του» (εφημερίδα «Έθνος» – Παρασκευή 12 Αυγούστου 1996). «Σκέφτηκε, λοιπόν, να πετάξει τις σακούλες στις οποίες είχε χωρέσει τα μέλη των δικών του ανθρώπων στη χωματερή των Ταγαράδων (σ.σ.: κοντά στη Θεσσαλονίκη). ‘Είδα κάποιους φύλακες κι ένα οδηγό απορριμματοφόρου’ είπε στους αξιωματικούς που ασχολούνται με την υπόθεση. Έφυγε, λοιπόν, και αναζήτησε άλλο χώρο. Έκανε εκατοντάδες χιλιόμετρα και επέστρεψε στην Καβάλα. Κατέληξε στη χωματερή που βρίσκεται ανάμεσα στη Νέα Καρβάλη και την Κεραμωτή. Εκεί προσπάθησε να εξαφανίσει τις ‘αποδείξεις’ της αποτρόπαιας, της φρικιαστικής, της ανατριχιαστικής πράξης του»(εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» – Σάββατο 10 Αυγούστου 1996).


Ο ίδιος θα πει, σχετικά: «Χρειάστηκα μια ημέρα για να τους τεμαχίσω έναν έναν ξεχωριστά, σε τέσσερα κομμάτια τον καθένα, χέρια, πόδια, κεφάλι, κορμός, μία ημέρα να τους ‘πακετάρω’ και μία ημέρα να τους μεταφέρω… Έκανα δύο δρομολόγια (…)» (από συνέντευξη στην εφημερίδα «Τα Νέα» – Δευτέρα 19 Αυγούστου 1996). Στις 24 Μαΐου, όλα είχαν τελειώσει…


Λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη της πενταπλής δολοφονίας, ο ιατροδικαστής Μ. Γεωργιάδης, που επισκέφθηκε το σπίτι των φόνων, θα δηλώσει χαρακτηριστικά στην εφημερίδα «Απογευματινή»: «Ήταν τόσο μακάβριο και συγκλονιστικό αυτό που αντίκρυσα στο ‘σπίτι-φρούριο’, που δεν περιγράφεται. Στους τοίχους, στις τουαλέτες, στα ταβάνια ήταν πεταμένα υπολείμματα εγκεφαλικής ουσίας μετά τους πυροβολισμούς που δέχτηκαν δύο από τα θύματα (ο πατέρας και η μάνα) στο κεφάλι. Σ’ όλο το σπίτι υπήρχε αίμα που είχε ξεραθεί. Το χαλί ήταν κόκκινο από το αίμα, ιδιαίτερα στο σημείο όπου σκότωσε την αδελφή του, την οποία χτύπησε μόνο στον θώρακα. Βρέθηκαν δύο αλυσοπρίονα και ένας πέλεκυς. Με τα σιδηροπρίονα έκοβε τα οστά των πτωμάτων και με το μαχαίρι τις σάρκες. Είναι φοβερό…» (εφημερίδα «Απογευματινή» – Δευτέρα 12 Αυγούστου 1996).

εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» – Σάββατο 10 Αυγούστου 1996

Εξάλλου, σε έναν από τους τοίχους του σπιτιού, βρέθηκε γραμμένη με μπογιά η λέξη: «Λάθος». Όταν ρωτήθηκε σχετικά από τους δημοσιογράφους τι σήμαινε αυτό, ο Θ. Σεχίδης απάντησε: «Το λάθος σημαίνει λάθος, τίποτα περισσότερο»…

Κάποτε στην τηλεόραση: Η Ρέα έφευγε από το σπίτι του Big Brother και ο Τσάκας βαλάντωνε στο κλάμα

Τον Σεπτέμβριο του 2001, μία μέρα πριν το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, η ελληνική τηλεόραση θα άλλαζε για πάντα. Ο Μεγάλος Αδελφός έκανε κατάληψη στην τηλεόραση του ΑΝΤ1 και οι Έλληνες έβρισκαν τους καινούργιους 12 ήρωές τους.Οι μόνοι Έλληνες που δεν είχαν συντονιστεί έστω αποσπασματικά στο δεύτερο μισό του 2001 με το πρωτοφανές για τα δικά μας δεδομένα, Big Brother 1, είναι αυτοί που για κάποιο λόγο δεν είχαν τηλεόραση στο σπίτι τους.




Το ριάλιτι-φαινόμενο ήρθε και έμεινε για 4 συνεχόμενες σεζόν στον ΑΝΤ1 με τον πιο κατάλληλο παρουσιαστή στο σύμπαν, τον τεράστιο Αντρέα Μικρούτσικο των ειδικών αποστολών.

Στο πρώτο ελληνικό Big Brother, τον βασιλιά των ριάλιτι, αγαπήσαμε τιτάνιες φυσιογνωμίες όπως ο μετέπειτα νικητής Τσάκας, ο "κουμπάρος" Πρόδρομος, η "τσαχπίνα" Νικόλ, η Δώρα από τη Θεσσαλονίκη, η Μαίρη η Σκόρδου, η Ρέα η μαγείρισσα. Ένας κι ένας οι συμμετέχοντες.


Κατά κάποιο τρόπο, μέναμε κι εμείς στο σπίτι του Big Brother. Μαθαίναμε τα νέα των παιδιών, βλέπαμε τους τσακωμούς τους, τις αποστολές, ήταν φίλοι μας κατά κάποιο τρόπο. Τα μηχανάκια της AGB, βέβαια, έσπαγαν σε κάθε Κυριακάτικη αποχώρηση από το σπίτι του Μεγάλου Αδερφού. Ο μετρ του δράματος και του σασπένς Αντρέας Μικρούτσικος χειριζόταν μαγικά τις λεπτές ισορροπίες και τη συγκίνηση σε κάθε αποχώρηση. Το ρεσιτάλ του το έδωσε στην αποχώρηση της Ρέας.

Υπό τους ήχους του "Τι Σου Κανα και Πίνεις" απ' τη Μελίνα Ασλανίδου, που τραγουδούσαν μέχρι και τα παιδάκια στο δημοτικό μετά την προσευχή (οι δασκάλες άκουγαν το original από την Πόλυ Πάνου), η Ρέα έφυγε από το σπίτι την Ημέρα 43 και προχώρησε στο πλατό για να τα πει με τον Αντρέα. Αρκετά μετά, εξέδωσε και βιβλίο με τίτλο "Παραδοσιακές Συνταγές της Ρέας".


Μόλις ο Τσάκας είδε τη Ρέα έξω από σπίτι και δίπλα στον Αντρέα, ξέσπασε σε λυγμούς (κανονικούς) και μεγάλος Μικρούτσικος ακούστηκε να λέει: "Και οι σκληροί σπάνε. Μπράβο ρε Γιώργο. Αυτό το κλάμα είναι η κατάθεση της προσωπικής αλήθειας. Ένα πολύ σκληρό παιδί". Και κλάαααμα η κυρία.






ΠΗΓΗ

Όταν πρωτοπαίξαμε ΠΡΟ-ΠΟ...

Ερμής Πειραιώς – Δόξα Πειραιώς: σημειώσατε Χ. Δάφνη Αθηνών – Α.Ε. Νέας Ιωνίας: σημειώσατε 2. Φίλιππος Θεσσαλονίκης – Δόξα Νεαπόλεως Θεσσαλονίκης: σημειώσατε 2. Ποιες είναι αυτές οι ομάδες που δεν τις ξέρει σήμερα ούτε ο πιο καλά καταρτισμένος στα περί ποδοσφαίρου φίλαθλος;

Μα, μερικές από τις πρωταγωνίστριες του πρώτου δελτίου Προ-Πο της ιστορίας, εκείνου της 1ης Μαρτίου του 1959. Συμπλήρωναν το «δωδεκάρι» («δεκατριάρι» έγινε από τις 28 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς), δίπλα στο ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, έξι ακόμη παιχνίδια από το ελληνικό πρωτάθλημα και δύο από το Καμπιονάτο! Α ναι, υπήρχαν και δύο «αναπληρωματικοί» αγώνες, σε περίπτωση που δεν διεξαγόταν κάποιος από τους βασικούς. Αλλά και διαφημίσεις, τυπωμένες πέριξ των στηλών!




Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία των προγνωστικών ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Προ-Πο εξάλλου ήταν τα αρχικά αυτής ακριβώς της φράσης. Προγνωστικά Ποδοσφαίρου. Πέρασαν 31 ολόκληρα χρόνια μέχρι ο ΟΠΑΠ να εισάγει το επόμενό του (τυχερό αυτήν την φορά) παιχνίδι, το ΛΟΤΤΟ. Με την εξαίρεση του «6 από 36», ενός παιχνιδιού όπου οι παίκτες προέβλεπαν τις... ισοπαλίες από 36 αγώνες, που όμως θεσπίστηκε το 1965 και καταργήθηκε την ίδια κιόλας χρονιά, αφού ο κόσμος προτιμούσε το Προ-Πο. Μετά το ΛΟΤΤΟ ακολούθησαν όλα τα γνωστά παιχνίδια που παίζονται και σήμερα και, κυρίως, το πιο δημοφιλές απ’ όλα ανάμεσα στους φιλάθλους, το «Πάμε Στοίχημα», που παίζεται από τις 20 Ιανουαρίου του 2000. Μέχρι, όμως, το 1990 και το ΛΟΤΤΟ ήταν το Προ-Πο αυτό που έπαιζε τον ρόλο του αιματοδότη του ελληνικού αθλητισμού, αφού μεγάλο μέρος των εσόδων του ΟΠΑΠ πήγαινε στις ομάδες και στις αθλητικές υποδομές.


Η εποχή του Προ-Πο

Αν το καλοσκεφθεί κανείς, το ελληνικό ποδόσφαιρο πήγαινε αγκαζέ με το Προ-Πο για τέσσερις δεκαετίες. Η κάθεμιά τους είχε και τα χαρακτηριστικά της. Στην δεκαετία του ’60 το ραδιόφωνο του καφενείου που μετέδιδε τους αγώνες (και, βέβαια, τα γήπεδα, που τότε έσφυζαν από κόσμο) ήταν πόλος έλξης για τους φίλους των προγνωστικών. Στην δεκαετία του ’70, τα τρανζιστοράκια του περιπτερά και, βέβαια, του ίδιου του «Προποτζή» διεύρυναν τα σημεία συνάντησης των παικτών του Προ-Πο. Την δεκαετία του ’80 όταν οι περισσότεροι Έλληνες διέθεταν πια αυτοκίνητο, ήταν τόσο συχνό το θέαμα των ξαπλωμένων ανδρών με τα πόδια στο ταμπλό και το ραδιόφωνο στην διαπασών, τα μεσημέρια της Κυριακής, την ίδια ώρα που οι σύζυγοί τους έπιναν τον καφέ τους με τις φίλες τους στο σπίτι... Στα ‘90s η τηλεόραση έπαιζε το ένα ματς ζωντανό στο mute και δίπλα το ραδιόφωνο ήταν συντονισμένη στην ΕΡΑ-4. Στα ‘00s ήλθε το Supersport…

Το κράτος κινήθηκε προς την κατεύθυνση του Προ-Πο και ίδρυσε τον ΟΠΑΠ, παρατηρώντας όλους τους ερασιτέχνες «στοιχηματζήδες» που από την δεκαετία του ’30 ακόμη έστησαν αυτοσχέδια δελτία και προσπαθούσαν να κερδίσουν από την αγάπη του φίλαθλου κοινού για τα προγνωστικά. Ακόμη και εφημερίδες της εποχής διοργάνωναν διαγωνισμούς προγνωστικών για τους αναγνώστες τους.
 Ιδρύοντας αρχικά την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, το 1957, και τον ΟΠΑΠ ένα χρόνο αργότερα, η Πολιτεία άρχισε να αλλάζει θεμελιωδώς τα οργανωτικά ζητήματα του αθλητισμού και να αναζητά έναν τρόπο χρηματοδότησής του σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, όπου οι θεσμοθετημένοι από το κράτος διαγωνισμοί προγνωστικών δεν ήταν κάτι άγνωστο. Ο ΟΠΑΠ διάλεξε το ιταλικό Toto Calcio ως πρότυπο για το δικό του δελτίο στοιχημάτων.


Οι πρώτοι νικητές

Εκείνη την Κυριακή, 1η Μαρτίου του 1959, ένας άνθρωπος κατόρθωσε να προβλέψει σωστά τα αποτελέσματα και των δώδεκα αγώνων. Το «1,2,1, 2,Χ,Χ,2,2,1,2,1,Χ» το έπαιξε μόνο ο Νίκος Πάσσαρης, κάτοικος της οδού Φωκίωνος Νέγρη 61, που κέρδισε 228.360 δραχμές. Ένα ποσό απίστευτο για την εποχή του. Τότε, ένας μέσος μισθός ήταν περίπου 2.000 δραχμές. Οι «11άρηδες» ήταν στο σύνολό τους 48. Μεταξύ τους ο Λάκης Πετρόπουλος και ο Βαγγέλης Πανάκης, οι δύο άσσοι του Παναθηναϊκού, που έχασαν έναν μόνο αγώνα. Είχαν παίξει «άσσο» το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, αλλά στο γήπεδο δεν κατάφεραν να οδηγήσουν την ομάδα τους στο αποτέλεσμα που θα τους χαροποιούσε διπλά. Στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», ο Ολυμπιακός αναδείχθηκε νικητής με 2-0...


Στον 1ο Διαγωνισμό του Προ-Πο συμπληρώθηκαν 727.340 στήλες. Στον 8ο Διαγωνισμό ο αριθμός έφτασε τις 4.010.502 στήλες, ένα ρεκόρ που κράτησε για εννιά ολόκληρα χρόνια. Το παιχνίδι είχε γίνει δηλαδή μια τεράστια επιτυχία σχεδόν αμέσως. Σ’ αυτό συντέλεσε και το γεγονός ότι στις 15 Μαρτίου του 1959, στην τρίτη κιόλας διοργάνωση, ο Κρητικός Χρήστος Μαρκαντωνάκης κέρδισε 893.403 δραχμές!

Και, φυσικά, το ότι η τιμή της στήλης ήταν μόλις δυόμισι δραχμές. Ανατιμήθηκε πρώτη φορά το 1975 και πήγε στις 4. Σήμερα κοστίζει 0,15 ευρώ. Εκείνα τα πρώτα χρόνια του Προ-Πο δεν υπήρχε ούτε ένας παίκτης που να διστάζει να γράψει το όνομά του πάνω στο δελτίο. Οι εφημερίδες έκαναν τους νικητές πρωτοσέλιδα και η γειτονιά του καθενός έστηνε ολόκληρο πανηγύρι μέχρι την επόμενη Κυριακή.


Ο ΟΠΑΠ χρηματοδοτεί τον ελληνικό αθλητισμό

Από την πρώτη κιόλας στιγμή, ο ΟΠΑΠ διαφήμισε δυνατά το προϊόν του, τονίζοντας όχι τόσο το θέμα των κερδών, όσο το γεγονός ότι επρόκειτο για ένα παιχνίδι «αθλητικών γνώσεων» και κινώντας τον εγωισμό των φιλάθλων. Αλλά ήταν μια ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη, το «Λαός και Κολωνάκι» με τον Κώστα Χατζηχρήστο, ήταν η καλύτερη διαφήμιση που έγινε ποτέ στο Προ-Πο. Ο φτωχός γαλατάς που πιάνει το μαγικό 12άρι έγινε το σύμβολο ελπίδας του κάθε ταλαίπωρου Έλληνα της εποχής...



Ο Κώστας Χατζηχρήστος με Δελτία Προ-Πο στην ταινία «Λαός και Κολωνάκι»


Ο ΟΠΑΠ κρατούσε το 55% του τζίρου από τις στήλες και μοίραζε το 45% στους παίκτες. Με τα χρήματα αυτά η ΓΓΑ ξεκίνησε αμέσως την κατασκευή αθλητικών υποδομών. Το «Παλαί ντε Σπορ» της Θεσσαλονίκης, αλλά και τα περισσότερα κολυμβητήρια των Αθηνών ξεκίνησαν να κτίζονται στο τέλος της δεκαετίας του ’50 με τα χρήματα αυτά. Όσο περνούσε ο καιρός, τα έργα γίνονταν όλο και πιο μεγαλεπήβολα. Μετά και την καθιέρωση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, την δεκαετία του ’70, το Προ-Πο σημείωνε όλο και περισσότερες στήλες, τα έσοδα αυξάνονταν ραγδαία και ο ελληνικός αθλητισμός άρχισε να αποκτά νέα οράματα. Ένα από αυτά ήταν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1996. Νέα στάδια, υποστήριξη αθλητών, αλλά και στήριξη πολιτιστικών προγραμμάτων μπήκαν στην ατζέντα του οργανισμού, που πλέον διαφημίζεται ως «ΟΠΑΠ του Αθλητισμού και του Πολιτισμού».

Ο παλαίμαχος άσος της ΑΕΚ Κώστας Νεστορίδης στο Πρακτορείο Προ-Πο του

Σήμερα, στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, οι περισσότερες ελληνικές ομάδες φέρουν στην φανέλα τους την διαφήμιση κάποιου παιχνιδιού του ΟΠΑΠ. Ο οργανισμός παραμένει ο τελευταίος αιμοδότης του ελληνικού αθλητισμού, πιστός στις αρχές που τον γέννησαν πριν 53 ολόκληρα χρόνια, τότε που η πρώτη διαφήμισή του έγραφε: «1, 2 ή Χ, ό,τι και να προβλέψετε βοηθάτε στην ανάπτυξη του ελληνικού αθλητισμού»...


ΠΗΓΗ

Συμπληρώνονται 46 χρόνια Ελληνικής τηλεόρασης!

Συμπληρώνονται 46 χρόνια από την πρώτη εκπομπή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, στις 23 Φεβρουαρίου 1966.

Οι πρώτες απόπειρες παραγωγής τηλεοπτικού προγράμματος στην Ελλάδα, είχαν ήδη επιχειρηθεί το 1960, όταν η ΔΕΗ λειτούργησε τον πρώτο πειραματικό σταθμό στο πλαίσιο της ΔΕΘ, εκπέμποντας πειραματικό πρόγραμμα σε κλειστό κύκλωμα τηλεοράσεων.


Συγκροτημένη και συστηματική προσπάθεια για τη δημιουργία του πρώτου τηλεοπτικού σταθμού στη χώρα, πραγματοποιήθηκε πέντε χρόνια αργότερα από το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, το οποίο ξεκίνησε από τα τέλη του 1965 δοκιμαστικές εκπομπές από τους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου και το κτήριο του ΟΤΕ στην 3ης Σεπτεμβρίου.

Το απόγευμα της 23ης Φεβρουαρίου 1966, στις 18.30, η εκφωνήτρια του ΕΙΡ Ελένη Κυπραίου άνοιγε την πρώτη ελληνική τηλεοπτική εκπομπή, καλωσορίζοντας στο νέο μέσο τους Αθηναίους που είχαν στηθεί στους (μόλις 1.500 εκείνη την εποχή) δέκτες τους: «Καλησπέρα σας, κυρίες και κύριοι. Από σήμερα το ΕΙΡ καθιερώνει σειρά πειραματικών τηλεοπτικών εκπομπών...». Για δύο ώρες, οι τηλεθεατές είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ένα σύντομο δελτίο ειδήσεων, την εκπομπή «Για σας, κυρία μου», ντοκιμαντέρ και μια ταινία μικρού μήκους. Η ελληνική τηλεόραση ήταν πλέον γεγονός.

Όλα αυτά τα χρόνια, η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση ήταν πρωτοπόρος στα ελληνικά τηλεοπτικά δεδομένα. Ακολουθώντας πιστά τον θεσμικό της ρόλο και με βαθιά συναίσθηση των υποχρεώσεών της απέναντι στην ελληνική κοινωνία, προσέφερε ποιοτικό πρόγραμμα, ανέδειξε τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό, ενίσχυσε την εγχώρια παραγωγή και έφερε πολύτιμη τεχνογνωσία στην τηλεοπτική αγορά. Σήμερα, παρά τη δυσμενή συγκυρία, η ΕΡΤ είναι έτοιμη να προχωρήσει με σταθερά βήματα στην εποχή των νέων τεχνολογιών και της ψηφιακής μετάβασης, υλοποιώντας και πάλι αυτό που έκανε για μισό σχεδόν αιώνα: να γράφει ιστορία στην ΕλληνικήςΤηλεόραση.


ΠΗΓΗ

Κοκαΐνη για τον πονόδοντο, το κάπνισμα είναι υγιές και η Coca Cola κάνει για μωρά

Συγκλονιστικές διαφημίσεις που σήμερα θα απαγορεύονταν δίνουν την συναρπαστική εικόνα μιας εποχής που πέρασε. Για άμεση θεραπεία στον πονόδοντο χρησιμοποιήστε σταγόνες κοκαΐνης, που θα βρείτε στα φαρμακεία με 15 cents...

Δεν ήρθε η ώρα να κάνετε χριστουγεννιάτικο δώρο στον εαυτό σας ένα όπλο και στη γυναίκα σας μια ηλεκτρική σκούπα; Διαφημιστικές αφίσες από το παρελθόν ξεπερνούν κάθε σημερινό επιτρεπτό όριο, κάποτε όμως ήταν απολύτως αποδεκτές.

Οι θεραπευτικές σταγόνες κοκαΐνης προτείνονταν ακόμα και σε παιδιά για τον πονόδοντο σε διαφημίσεις του 1885. Η κοκαΐνη πωλούνταν στην Αμερική μέχρι το 1914.

Η αμερικανική εταιρεία ρούχων Lane Bryant την δεκαετία του '50 πρότεινε καλαίσθητα ρούχα για παχουλά παιδιά.

Σύμφωνα με μία καμπάνια που "έτρεξε" στην Αμερική για 8 χρόνια από το 1946 οι περισσότεροι γιατροί καπνίζουν CAMEL από οποιοδήποτε άλλο τσιγάρο, υπερηφανεύεται η εταιρεία. Ακόμα συμβουλεύει τους καπνιστές να χρησιμοποιούν την γεύση και το λαιμό τους ώστε να αποφασίσουν ποιο τσιγάρο τους αρέσει πιο πολύ. Μία άλλη διαφήμιση στις αρχές της δεκαετίας του '70 για τα αμερικανικά τσιγάρα Tipalet προτείνει στους άντρες να καπνίζουν την συγκεκριμένη μάρκα, ώστε να προσελκύσουν γυναίκες.

Μία διαφήμιση που θα κοβόταν σήμερα για προφανείς σεξιστικούς λόγους εμφανίστηκε στο περιοδικό Esquire το 1959. Τα πουλόβερ Drummond πιστεύουν ότι " Οι άντρες είναι καλύτεροι από τις γυναίκες". Το σαφές σεξιστικό υπονοούμενο γίνεται απολύτως κατανοητό, όταν το θηλυκό προσπαθεί να αναρριχηθεί σε ένα βουνό, στην κορυφή του οποίου στέκονται δύο άντρες δίπλα από τις λέξεις: "Οι γυναίκες είναι χρήσιμες στο σπίτι, ακόμα και ευχάριστες. Σε ένα βουνό είναι εντελώς άχρηστες". Πάντως, δεν χρειάζεται να τις βοηθήσετε, συμπληρώνεται, για να αναδείξετε το πουλόβερ σας, τα  Drummond φαίνονται τέλεια οπουδήποτε"...

Το 1930 μία διαφήμιση των βιταμινών Kelloggs δηλώνει: "Όσο πιο σκληρά δουλεύει μια γυναίκα, τόσο πιο όμορφη φαίνεται".

Μια ακόμα διαφήμιση του 1954 από την εταιρεία Hoover που θεωρεί ότι η ηλεκτρική της θα ήταν το τέλειο χριστουγεννιάτικο δώρο, δεν θα τα πήγαινε και πολύ καλά σήμερα...

Την δεκαετία του '50 διαφήμιση προτείνει στις μητέρες να δίνουν Coca Cola στα παιδιά τους για ένα καλό ξεκίνημα στη ζωή, καθώς τονώνει το τρόπο ζωής και δίνει στο σώμα την απαραίτητη ζάχαρη!

Δύο ακόμα διαφημίσεις που δεν θα βλέπαμε πουθενά σήμερα είναι αυτή που προτείνει ένα όπλο Colt ως το τέλειο χριστουγεννιάτικο δώρο, αλλά και η πρόταση της American Export Lines για κρουαζιέρα.

ΠΗΓΗ

Το πρώτο βιντεοπαιχνίδι στον κόσμο ξανά διαθέσιμο

Το πρώτο video game που είδαν ποτέ οι υπολογιστές δημιουργήθηκε το 1981, με τον ίδιο τον Bill Gates να συμμετέχει στον προγραμματισμό. Το ιστορικό Donkey είναι πλέον διαθέσιμο για iPhone και iPad μέσα από το App Store.

Χοντρός και Λιγνός : Μαζί στην ζωή και στον θάνατο

Δείτε την ιστορία του θανάτου τους...


O Xοντρός και Ο Λιγνός ειναι παγκοσμίως γνωστοι ως ενα απο τα ποιό κωμικά κινηματογραφικά δίδυμα στην Ιστορία. Η καριέρα τους απογειώθηκε απο το 1920 ως τα μέσα του 1940. Τα ονόματά τους ήταν Stan Laurel ( Λιγνός ) και Oliver Hardy ( Χοντρός ).

Το 1955 ο Χοντρός και ο Λιγνός εμφανίστηκαν για τελευταία φορά μαζί στην τηλεόραση του BBC. O Xοντρός ( Hardy ) εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε ορισμένα προβληματάκια υγείας και οι γιατροί του συνέστησαν να χάσει βάρος. Κάνοντας δίαιτα, λοιπόν, ο Χοντρός έχασε περισσότερο από 45 κιλά. Η απότομη μείωση του βάρους όμως σε σύντομο χρονικό διάστημα είχε ως αποτέλεσμα ο Χοντρός να υποστεί αλλεπάληλα εγκεφαλικά επεισόδια και τελικά να πεθάνει στις 7 Αυγούστου του 1957. Όταν πέθανε ζύγιζε μόλις 65 κιλά !!!!

ΠΑΣΟΚ: Τότε και τώρα. 1981 - 2011. Ιστορικές φωτογραφίες, αφίσες, εφημερίδες

Οι καλύτερες ημέρες της αλλαγής του 1981, οι υποσχέσεις για ανεξαρτησία, ευημερία, απασχόληση, στήριξη αδυνάτων μέσα από τις προεκλογικές αφίσες και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων για την νίκη της 18/10/1981.

Δεν θα σχολιάσω τίποτα (εάν και θα ήθελα να πω πολλά) . Δείτε τις φωτογραφίες με νοσταλγία ή αγανάκτηση ή με σεβασμό ή με οργή.... ανάλογα με τις προσωπικές σας  - διαχρονικές - απόψεις. Η πρώτη φωτογραφία νομίζω ότι τα λέει όλα .... μα όλα....

PASOK because in every day in every way we get better and better

Πώς κατάντησε ο θρυλικός Μαγκάιβερ...

Κάποιους τηλεοπτικούς αστέρες καλό είναι να τους θυμόμαστε στα νιάτα τους! Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον άλλοτε ατρόμητο Μαγκάιβερ (MacGyver) κατά κόσμο Ρίτσαρντ Ντιν Άντερσον (Richard Dean Anderson) που στα 61 του χρόνια δε θυμίζει σε τίποτα τον άλλο αθλητικό και πολυμήχανο τηλεοπτικό ήρωα που ενσάρκωσε.

Η τηλεοπτική σειρά "Μαγκάιβερ" συγκέντρωνε μεγάλα ποσοστά τηλεθέασης από το 1985 έως το 1995 που προβλήθηκε. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής κατάφερνε σε κάθε επεισόδιο να ξεφεύγει από τον κίνδυνο δημιουργώντας ακόμα και βόμβες από τσιμπιδάκια.

Η Ζωή και ο τραγικός θάνατος του Μπένι Χίλ

Ο Alfred Hawthorne Hill (Μπένι Χίλ) ήταν Άγγλος κωμικός, διάσημος για την εκπομπή του "The Benny Hill Show". Ο Μπένι Χίλ, γεννήθηκε το 1924 και μεγάλωσε στο Σάουθαμπτον της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Ανθρωπος αυτός επαιξε σημαντικό Καλλιτεχνικό ρόλο κυρίως την δεκαετία του 1970-1980 με το ομώνυμο σόου του, που αφησε εποχή. Μάθετε λίγα για την ιστορία του αλλα και το τραγικό του τέλος.

Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία

Από την Giulietta Spider του '54 μέχρι το Σκαραβαίο του '38, τα πι ο καλτ αυτοκίνητα στην ιστορία!

Λένε ότι ένα αυτοκίνητο πρέπει να έχει επιδόσεις! Χώρους, πολυτέλεια, ιπποδύναμη, μεταπωλητική αξία, άνεση στην οδήγιση. Η ιστορία του δρόμου, όμως, άλλα διδάσκει. Τα αυτοκίνητα που την έγραψαν δεν είχαν τίποτα από τα παραπάνω. Τουλάχιστον, όχι στον υπερθετικό βαθμό. Και έμειναν στις καρδιές των ανθρώπων που κάθισαν πίσω από το τιμόνι τους για πάντα.

Το "χρυσό" 1ο τεύχος του Σούπερμαν

Κάποτε κόστιζε μόλις 10 σεντς, αλλά σήμερα η αξία του ξεπερνά τα 2.000.000 δολάρια. Σπάνιο αντίτυπο του πρώτου τεύχους του Σούπερμαν πωλήθηκε σε δημοπρασία.

Ένα αντίτυπο του πρώτου τεύχους κόμικ του Σούπερμαν, το οποίο είχε αγοραστεί έναντι 10 σεντς το 1938, πωλήθηκε σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη για 2,16 εκατομμύρια δολάρια, ένα ποσό- ρεκόρ, ανέφερε η ιστοσελίδα ComicConnect.com.

Τα πρώτα εξώφυλλα διάσημων περιοδικών

Ας ρίξουμε μια ματιά πως ήταν το πρώτο εξώφυλλο από τα πιο διάσημα περιοδικά στον κόσμο .

Φαίνεται ότι το Rolling Stone ήταν αρχικά μια εφημερίδα. Αποδεικνύεται, Vogueβγήκε ήδη το 1892, και Lifestyle τον δέκατο ένατο αιώνα!

Σαν παλιό σινεμά…

«…Για στιγμές μυστικές, για λάμψεις μαγικές, γι’ αγκαλιές ερωτικές, για νύχτες φωτεινές…». Γι’ αυτά και τόσα άλλα, βλέπουμε ξανά και ξανά τις ταινίες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Είναι γεγονός, ότι πολλές γενιές έχουν γαλουχηθεί με αυτές τις ταινίες. Ίσως, να φταίει ότι η ποιότητα τους είναι αδιαπραγμάτευτη. Μπορεί οι παραγωγές τους να υστερούν οικονομικά από μια σύγχρονη άρα και σε τεχνική υποδομή, στηρίζονται όμως σε ανθρώπους με μεράκι και αστείρευτο ταλέντο. Σε ανθρώπους που λατρεύουν τον κινηματογράφο και δεν τον βλέπουν σαν χρυσορυχείο.

Εκ των πραγμάτων όμως, για να είμαστε δίκαιοι, η αγοραστική δύναμη της Ελλάδας στην οποία απευθύνονταν ήταν και παραμένει μικρή. Οι συντελεστές παρόλα αυτά υπερέβαιναν τις δυνατότητες τους κάθε φορά και το αποτέλεσμα τους δικαίωνε με μονάδα μέτρησης τα εισιτήρια. Ένας ακόμη λόγος της διαχρονικότητας των ταινιών αυτών είναι ότι τα θέματα τους είναι βγαλμένα μέσα από την ζωή και ο καθένας βρίσκει σε αυτά και μια δική του προσωπική διάσταση. Ερμηνείες αφοπλιστικές σε καταστάσεις γνώριμες και οικείες.